Showing posts with label കഥ. Show all posts
Showing posts with label കഥ. Show all posts

Sunday, 2 February 2020

സ്‌കൂൾ വരാന്തയിലെ കാമുകനും ന്യൂജെൻ രക്ഷിതാവും

മകൻ മിസ്വബിന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർ വിളിച്ച പേരന്റ്സ് മീറ്റിങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അന്ന് ഞാനാണ് പോയത്. തൊട്ടു മുമ്പത്തെ ദിവസം നടന്ന പരീക്ഷയുടെ പേപ്പറുകളും അതിന്റെ മാർക്കുകളും ഓരോ രക്ഷിതാവിനും നേരിട്ട് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും, കുട്ടികൾ അവരുടെ പഠന രീതിയിൽ വരുത്തേണ്ട മാറ്റങ്ങളെ കുറിച്ചും, രക്ഷിതാക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചുമെല്ലാം ടീച്ചർമാരും, ഹെഡ് മാഷും വളരെ വിശദമായി തന്നെ മീറ്റിങ്ങിൽ സംസാരിച്ചു. പല രക്ഷിതാക്കളും അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും, ആശയങ്ങളും സദസ്സിൽ പങ്ക് വെച്ചു. മീറ്റിങ്ങ് അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ട് മുമ്പാണ് ലേഖ ടീച്ചർ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അത് പറഞ്ഞത്. വികാര ഭരിതമായ ടീച്ചറുടെ ആ വാക്ക് തെല്ലൊന്നുമല്ല എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്. കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരയെ പോലെ എന്റെ ഓർമ്മകൾ തൊണ്ണൂറുകളിലേക്ക് അനിയന്ത്രിതമായി പായുകയായിരുന്നു.

90-93 അധ്യയന വർഷങ്ങളിലെ AIHS ലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു ഞാൻ. വടിയുടെ അകമ്പടിയില്ലാതെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വരുമായിരുന്നില്ലാത്ത ഷംസുദ്ധീൻ മാഷും, റഷീദ് മാഷും, ഫിലോമിന ടീച്ചറും, അംബിക ടീച്ചറും, സഫിയ ടീച്ചറും, മാഗി ടീച്ചറും, മോഹിനി ടീച്ചറുമെല്ലാം എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിനെ കീഴടക്കിയതെന്നും പത്തര മാറ്റോടെ മനസ്സിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഇന്നും വിരാജിക്കുന്നതെന്നും ഉത്തരമില്ലാത്തൊരു ചോദ്യമാണ്‌.

ഷംസുദ്ധീൻ മാഷ് ആയിരുന്നു അന്ന് ഹെഡ് മാഷ്. സ്‌കൂളിൽ എന്ന് മാത്രമല്ല, സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിൽ ചെന്നാലും മാഷുടെ പേര് കേട്ടാൽ ഭയക്കുന്നൊരു കാലം. 'ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കുക' എന്ന മൈക്ക് അനൗൺസ്മെന്റ് കേട്ടാൽ സ്‌കൂൾ മൊത്തം നിശബ്ദമാവുന്ന കാലം. S S L C പരീക്ഷ അടുത്ത് കഴിഞ്ഞാൽ പത്തിൽ പഠിക്കുന്ന ഓരോ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലും ഒരു തവണയെങ്കിലും ഷംസുദ്ധീൻ മാഷ് നേരിട്ട് വന്ന് പഠനം വിലയിരുത്തുകയും, ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്ന കുട്ടികളുടെ വീട്ടിൽ രാവെന്നോ പകലെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും വരികയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

അന്ന് IX D ലായിരുന്നു ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്നത്. സ്റ്റേജിന്റെ മുകളിൽ, ഏറ്റവും പടിഞ്ഞാറേ ഭാഗത്തായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ് മുറി. മേഗി ടീച്ചർ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർ. സ്‌കൂളിലെ ആൺകുട്ടികളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു അത്. ആ ക്ലാസിലുള്ളവരോട് മറ്റുള്ള ക്ലാസുകാർക്ക് കടുത്ത അസൂയയുമായിരുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയുടെ മികവ് കൊണ്ടൊന്നുമായിരുന്നില്ല അത്. ക്ലാസ് മുറിയുടെ ലൊക്കേഷൻ ആയിരുന്നു ആ ആകർഷണ രഹസ്യം. ഈ ക്ലാസ് മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നാൽ പെൺകുട്ടികൾ കൂട്ടമായി വാഷ്‌റൂമിലേക്ക് പോകുന്നത് കാണാം. ആൺകുട്ടികളെയും പെൺകുട്ടികളെയും വേർതിരിച്ചിരുത്തി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്‌കൂളിൽ ഇതിനേക്കാൾ ആകർഷകമായ മറ്റെന്തുണ്ട് ? ഇടവേള സമയങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിലുള്ളവർ മാത്രമല്ല, സ്‌കൂളിലെ ഒട്ടുമിക്ക കാമുകന്മാരും ഈ ക്ലാസിന് മുന്നിലെ വരാന്തയിൽ ഹാജരുണ്ടാവും. ഷംസുദ്ധീൻമാഷുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു പ്രണയിനിയുടെ ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും ഏറ്റുവാങ്ങാൻ അവിടെ തിക്കും തിരക്കിമായിരിക്കും. അത് കൊണ്ടുതന്നെ ഞങ്ങളുടെ വരാന്ത ഷംസുദ്ധീൻ മാഷുടെ സവിശേഷ ശ്രദ്ധയിലുള്ള പ്രശ്‌നബാധിത പ്രദേശമായിരുന്നു.



പതിവുപോലെ അന്നും ഇടവേളക്കുള്ള മണി മുഴങ്ങിയ ഉടനെ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് വരാന്തയിൽ ഇറങ്ങി എഴുന്നള്ളത്തിന് നിരത്തിയ ഗജകേസരികളെ പോലെ ഓരോരുത്തരും വരിവരിയായി പഞ്ചാരയിൽ ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്ന മുഖവുമായി നിന്നു. പിന്നിലായി പോയാൽ കാഴ്ച മറയുമെന്നതിനാൽ മുൻനിരക്ക് വേണ്ടി കടുത്ത മത്സരം തന്നെ നടക്കും. അതുമാത്രമല്ല, അപ്പുറത്തു നിന്ന് വരുന്ന നോട്ടം ആള് മാറിപ്പോകാതിരിക്കാനും മുൻനിരയിലെ ജാഗ്രത അനിവാര്യമായിരുന്നു.  വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ, കണ്ടവർ കണ്ടവർ പിന്നിലേക്ക് മാറും. പകരം പിറകിലുള്ളവർ മുന്നിലെത്തും. ഈ പ്രക്രിയ ഇടവേള കഴിയുന്നതുവരെ തുടരും. പരസ്പര സഹായവും സഹകരണവും പരിഗണനയും ഇത്രയേറെ അനുഭവിച്ച മറ്റൊരു സ്ഥലവും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ഇങ്ങനെ ആളുകൾ ഊഴം മാറിവന്ന് പോയികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്നൊരു അശരീരി:



'ദേ മാഷ്'!
'എവിടെ’ എന്ന് പോലും ചോദിക്കാതെ എല്ലാവരും ക്ലാസിലേക്ക് ഓടി.
മുൻനിരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വ്യക്തമായി കണ്ടു, താഴത്തെ ക്ലാസിന്റെ ചുമരിന്റെ മൂലയോട്‌ ചേർന്ന് താടി മുന്നിലേക്ക് തള്ളി, പതുങ്ങി നിന്ന് കൊണ്ട് ആ പൊക്കം കുറഞ്ഞ വലിയ  മനുഷ്യൻ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളെ വീക്ഷിക്കുന്നത്.

ഇന്റർവെൽ കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും ക്ലാസിൽ കയറി. ബയോളജി എടുക്കാൻ രാധിക ടീച്ചർ ക്ലാസിൽ എത്തി. ടീച്ചറുടെ പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് (ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ടീച്ചർക്ക് അങ്ങനൊരു പതിവുണ്ട്) ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത് കേട്ട് എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. ആ മുഖം കണ്ടപാടെ എന്റെ മുട്ടുകൾ രണ്ടും കൂട്ടിയിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

'ടീച്ചർ, അഞ്ച് മിനിറ്റ് പുറത്തു നിൽക്കൂ, ഒരത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്' മാഷുടെ ആ വാക്കിന് എന്നെ അലിയിച്ച് കളയാൻ മാത്രം ശേഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് എടുത്തിരുന്ന രാധിക ടീച്ചർ പുറത്തേക്കു കടക്കുമ്പോഴേക്കും, ഷംസുദ്ധീൻ മാഷ് തന്റെ സഹചാരിയായ ചൂരലും കൊണ്ട് ക്ലാസിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നു.

പിന്നാലെ, ദേഷ്യവും രോഷവും ശാസനയും കലർന്ന ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ആ ചോദ്യവും;
'ആരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു വരാന്തയിൽ' ?
ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറിയ ഭയം അപ്പോഴേക്കും കണ്ണുകളിൽ ഇരുൾ പരത്തിയിരുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തൊലിക്കാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വീണ്ടും ആ ചോദ്യം അദ്ദേഹം ആവർത്തിച്ചു 'വരാന്തയിൽ ആരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്'. ആരും ഒരനക്കവും ഇല്ലാതെ ഇരിപ്പ് തുടർന്നു. അതിനൊപ്പം മാഷുടെ ദേഷ്യം ഉയർന്ന് കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. പിന്നെ ശബ്ദം മാറി;
'ആരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായി എനിക്ക് അറിയാം, ഞാൻ ഓരോരുത്തരുടെയും പേരുകൾ വിളിച്ച് എഴുന്നേല്പിച്ച് നിർത്തുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, നിങ്ങൾ  സ്വയം എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുന്നതാണ്' അത് പറഞ്ഞ അതേ ശൗര്യത്തോടെ തീപാറുന്ന ഒരു നോട്ടവും എന്റെ മേൽ പതിച്ചിരുന്നു.

ഇനിയും എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കാൻ ഒന്നും എന്റെ മനസ്സിന് കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ മൂന്നാമത്തെ ബെഞ്ചിൽ രണ്ടാമത് ഇരുന്നിരുന്ന ഞാൻ തന്നെ ആദ്യം എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. എനിക്ക് പിറകിൽ കബീറും അക്ബറും... പിന്നെ പലരും എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോരുത്തരെ ആയി മാഷ് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. എല്ലാവരെയും അടിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഒന്നുകിൽ തൊലി അല്ലെങ്കിൽ ചൂരൽ, രണ്ടിൽ ഒന്ന് പൊട്ടുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു മാഷ് അടി തുടങ്ങിയത്. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം ബെഞ്ചിൽ ഉറപ്പിച്ച് ഇരിക്കാനോ, വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ മലർന്ന് കിടക്കാനോ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നാണ് എന്റെ ഓർമ്മ. വീട്ടിൽ ചെന്ന് പരാതി പറഞ്ഞാൽ ഇവിടുത്തെ ബാക്കി അവിടുന്നും കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട്, ആരും തന്നെ അന്നൊന്നും പരാതി പറയാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല, ഞാനും.

ഓർമ്മകളെ ഞാൻ വീണ്ടും ലേഖ ടീച്ചർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു.

'രണ്ടും മൂന്നും പരാതികൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോ വർഷവും കുട്ടികളുടെ രക്ഷിതാക്കളിൽ നിന്നും ലഭിക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആരുടെയെങ്കിലും മക്കളെ, അവരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നുള്ള തെറ്റുകൾ കാണുമ്പോൾ അധ്യാപകർ അടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും രക്ഷിതാവിന് പരാതി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോഴേ പറയണം 'എന്റെ മക്കളെ അടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള പഠിപ്പിക്കൽ വേണ്ട' എന്ന്.

*********************************************************

AIHSS PADOOR ന്റെ രജത ജൂബിലിയുടെ ഭാഗമായി പുറത്തിറങ്ങിയ സ്‌കൂൾ മാഗസിൻ വയലാർ ശരത് ചന്ദ്ര വർമ്മയാണ് പ്രകാശനം ചെയ്തത്. മാഗസിനിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ചെറിയൊരു അനുഭവം  ആണിത്.

Monday, 1 August 2011

കഥയല്ലിതു ജീവിതം.


        പണ്ട് പണ്ട് ഏതോ ഒരു നാട്ടില്‍ രണ്ടു യുവാക്കള്‍ ജീവിച്ചിരുന്നു. വളരെ അടുത്ത രണ്ടു കൂട്ടുകാരായിരുന്ന അവര്‍ക്ക് സാജന്‍ എന്നും , ഷാജഹാന്‍ എന്നും പേരുകൊടുക്കാം താല്‍ക്കാലികമായി നമുക്ക്. ചെറുപ്പം മുതലേ ഒരുമിച്ചു കളിച്ചും പഠിച്ചും വളര്‍ന്നവരായിരുന്നു സാജനും ഷാജഹാനും. രണ്ടു പേര്‍ക്കും വിവാഹ പ്രായമായപ്പോള്‍, ഓരോ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരേ സമയത്ത് തന്നെ രണ്ടുപേരുടെയും വിവാഹവും നടന്നു. വിവാഹത്തിന്റെ തിരക്കുകൊണ്ടും മറ്റും കല്യാണ ശേഷം കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ടിരുന്നില്ല. ആഴ്ചകള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് രണ്ടു പേരും പിന്നീട് കണ്ടു മുട്ടിയത്‌. വിവാഹ ശേഷമുള്ള വിശേഷങ്ങള്‍ പറയാനുള്ള ആവേശത്തിലായിരുന്നു രണ്ടു പേരും. ''ഷാജഹാന്‍ പറഞ്ഞു - വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നാണു എനിക്കിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്''.
''എന്ത് പറ്റി'' ? സാജന്‍ ചോദിച്ചു.




''ഞാന്‍ വിവാഹം ചെയ്തു എന്‍റെ വീട്ടില്‍ ഭാര്യയുമായി വന്ന അന്ന് മുതലേ അവസാനിച്ചു എന്‍റെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും. എപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ പ്രശ്നങ്ങളെ ഉള്ളൂ. വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെല്ലാന്‍ പോലും ഭയമാണിപ്പോള്‍ എനിക്ക്. മനസ്സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന എന്തെങ്കിലും വാര്‍ത്തകളായിരിക്കും വീട്ടില്‍ എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്നത്. എല്ലാ വിഷയത്തിലും ഒരു സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നത് എന്‍റെ ഭാര്യയായിരിക്കും. എങ്ങിനെ ഇതൊന്നു പരിഹരിച്ചു കിട്ടും എന്നൊരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലെനിക്ക്. അതൊക്കെ പോട്ടെ, എന്താണ് വിവാഹ ശേഷമുള്ള നിന്‍റെ വിശേഷങ്ങള്‍ "? ഷാജഹാന്‍, സാജനോട് ചോദിച്ചു.




"എനിക്ക് വളരെ സുഖമാണ്. സാജന്‍ തുടര്‍ന്നു -
കുറച്ചും കൂടെ മുമ്പേ വിവാഹം ചെയ്യാമായിരുന്നു എന്നാണിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്. വീട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം മുമ്പൊന്നും ഇല്ലാത്തത്ര സ്നേഹമാണെന്നോടിപ്പോള്‍. എന്ത് കാര്യത്തിനും എന്‍റെ ഭാര്യയെയാണ് വീട്ടുകാർ  മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തുന്നത്. അവളുടെ സ്വഭാവം അവര്‍ക്കത്ര ഇഷ്ടമായി. ശരിക്കും ഒരുപാട് വര്‍ഷത്തെ പരിചയം എന്‍റെ വീട്ടുകാരുമായി ഉള്ളതുപോലെയാണ് അവളുടെ പെരുമാറ്റം. വീട്ടുകാരുടെ ഈ സന്തോഷം കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സംതൃപ്തിയും തോന്നാറുണ്ട്".




"തീര്‍ത്തും വ്യത്യസ്തമാണല്ലോ നമ്മള്‍ രണ്ടു പേരുടെയും അനുഭവങ്ങള്‍. ഇത്രയ്ക്കു പെട്ടെന്ന് നിന്‍റെ ദാമ്പത്യ ജീവിതം സന്തോഷകരമാക്കുവാന്‍ എങ്ങിനെയാണ് നിനക്ക് കഴിഞ്ഞത്? ഷാജഹാന്‍ വളരെ കൌതുകത്തോടെ സാജനോട് ചോദിച്ചു.


"ഓ അതോ? അത് വളരെ എളുപ്പത്തില്‍ ഞാന്‍ സാധിച്ചെടുത്തു. സാജന്‍ തുടര്‍ന്നു,  ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോഴെല്ലാം വളരെ ആശങ്കയായിലായിരുന്നു ഞാന്‍. എന്നും വഴക്ക് കൂടുന്ന എന്‍റെ ജേഷ്ടനും, ചേട്ടത്തിയും. ഭര്‍ത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു വീട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന എന്‍റെ പെങ്ങള്‍, ഇവരെല്ലാമായിരുന്നു എന്‍റെ ആശങ്കക്ക് കാരണക്കാര്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വലിയൊരു തയ്യാറെടുപ്പ് നടത്തേണ്ടി വന്നു മുന്‍കൂട്ടി എനിക്ക്".




"എന്നീട്ടു"? കൌതുകത്തോടെ ഷാജഹാന്‍ ചോദിച്ചു.


"സാജന്‍ വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു - വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഞാനെന്റെ ഭാര്യയുമായി വീട്ടില്‍ ആദ്യമായി കയറിയപ്പോള്‍, ആരെയും എന്‍റെ വീട്ടില്‍ പരിചയമില്ലാത്ത എന്‍റെ ഭാര്യ, വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരെ പരിചയപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.


പെട്ടെന്ന്, എന്‍റെ വീട്ടില്‍ വളര്‍ത്തുന്ന ഒരു കോഴി വീടിനു അകത്തേക്ക് വന്നു. ഞാന്‍ വസ്ത്രം മാറ്റുന്നതിനടയില്‍ ആ കോഴിയെ പുറത്തേക്കു പോകാന്‍ വേണ്ടി ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പുറത്തു പോയ കോഴി വീണ്ടും തിരിച്ചു അകത്തേക്ക് വന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും എന്‍റെ ആംഗ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചു, കോഴി വീണ്ടും പുറത്തു പോയി തിരിച്ചു അകത്തേക്ക് തന്നെ വന്നു. എനിക്ക് ദേഷ്യംവന്നു. ഞാന്‍ കോഴിയെ കുറെ ദൂരം ഓടിച്ചു എന്‍റെ മുറ്റത്ത്‌ വെച്ചു പിടിച്ചു. എന്നീട്ടു അതിന്റെ കഴുത്ത് പൊട്ടിച്ചു കൊന്നു, അതിനെ അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു അകത്തേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടു എന്‍റെ ഭാര്യ ഇടിവെട്ട് കൊണ്ടവളെപോലെ നില്പുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാന്‍ പോലും ഭയക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ശാന്തനായി എന്ന് അവള്‍ക്കു ഉറപ്പു വന്നപ്പോള്‍, അവള്‍ പതുക്കെ എന്‍റെ അടുത്തുവന്നു. പാതി താഴ്ത്തിയ മുഖവുമായി, ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു.




"എന്തിനാ ആ കോഴിയെ കൊന്നത്"? അതിനെ ഒന്ന് ശരിക്ക് ശബ്ദത്തോടെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു വെങ്കില്‍ അത് പോകുമായിരുന്നില്ലേ? അതിനെ കൊല്ലേണ്ടിയിരുന്നില്ലല്ലോ?


ഞാന്‍ പറഞ്ഞു



" ശരിയാണ്, അതിനെ കൊല്ലേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

ആ കോഴി, ചെറിയൊരു കോഴിക്കുഞ്ഞായിരുന്ന സമയത്ത് ഞാനാണ് അതിനെ ചന്തയില്‍നിന്നും വാങ്ങി ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നത്. വളരെ താല്പര്യത്തോടെയായിരുന്നു ഞാനതിനെ വളര്‍ത്തിയിരുന്നത്. ഇന്നലെ വരെ ഞാന്‍ തന്നെയായിരുന്നു അതിനു ധാന്യങ്ങള്‍ നല്‍കിയിരുന്നതും. ഞാന്‍ വിളിച്ചാല്‍ അടുത്തു വരികയും, ഒരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയാല്‍ ദൂരേക്ക് പോവുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു ഇന്നലെ വരെ അത്. പക്ഷെ ഇന്ന് ആ കോഴി എന്നെ ധിക്കരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിനര്‍ത്ഥം എന്നെ അത് അനുസരിക്കില്ല എന്നതാണ്. എന്നെ അത് അനുസരിക്കുന്നിടത്തോളം ഞാനതിനു ധാന്യങ്ങള്‍ കൊടുത്തു. എന്നാല്‍ എന്നെ ധിക്കരിക്കുന്ന അതിനെ ഇനി എന്‍റെ തണലില്‍ ജീവിക്കാന്‍ അനുവദിച്ചുകൂടാ. ഇതാണ് എന്‍റെ സ്വഭാവം. ഇത് നിനക്കുള്ള ഒരു പാഠവും കൂടിയാണ്.


എന്‍റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളെ നീ അംഗീകരിക്കുകയും മാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്തോളം നിനക്ക് ഈ വീട്ടില്‍ അല്ല, എന്‍റെ മനസ്സിലാണ് സ്ഥാനം. എപ്പോള്‍ എന്നെ നീ ധിക്കരിക്കുന്നുവോ, അന്ന് വരേയ്ക്കും ആ സ്ഥാനം നിനക്ക് അലങ്കരിക്കാം. എന്ന് ഞാനെന്റെ ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞു. അത് അവള്‍ എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും ഉൾ കൊള്ളുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതായിരിക്കാം എന്‍റെ ദാമ്പത്യജീവിത വിജയ രഹസ്യം".


ഇത്രയ്ക്കു കേട്ട ഷാജഹാന്‍ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. വീട്ടിലേക്ക് കയറിചെല്ലുമ്പോള്‍ മുറ്റത്ത്‌ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു ഒരു കോഴി. ഉടനെ ആ കോഴിയെ ഓടിച്ചു പിടിച്ചു ഭാര്യയുടെ മുന്നില്‍ കൊണ്ടുവന്നു അതിന്റെ കഴുത്ത് പൊട്ടിക്കാന്‍ വേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഭാര്യ പറഞ്ഞു,


"എന്തിനാ ആ പാവം കോഴിയെ പേടിപ്പിക്കുന്നത്‌? അതിനെ കൊല്ലാന്‍ മാത്രമുള്ള മനക്കരുത്ത്‌ ഒന്നും നിങ്ങള്‍ക്കില്ലായെന്നു ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മനസിലാക്കിയവളാണ് ഞാന്‍. അതിനെ വിട്ടോളൂ അതുപോയി എന്തെങ്കിലും ധാന്യങ്ങള്‍ കൊത്തി തിന്നോട്ടെ".



കഥയിൽ ചോദ്യമില്ല എന്നറിയാലോ ല്ലേ..

Sunday, 17 July 2011

ഭ്രാന്ത്

"എന്തായി അമ്മണി അമ്മെ പാര്‍വ്വതിക്ക്"?
"എന്റെ ലക്ഷ്മികുഞ്ഞേ, അതൊന്നും പറയാതിരിക്ക്യ നല്ലത്. ഇന്നലെ ആശുപത്രീന്ന് കൊണ്ടുപോന്നു. അവര് പറേണത്, പാറൂനെ വീട്ടീ തന്നെ കെടുത്ത്യാ മതീന്നാ. മരുന്ന് മുടങ്ങണ്ടാന്നും പറഞ്ഞു. പ്രത്യേകിച്ച് കൊഴപ്പോന്നും ഇല്ല്യാത്രേ അവക്ക്. ഇപ്പൊ താ, പല്ലുപോലും തേക്കാതെ ഇരിക്ക്യേണ്ട് അവടെ. എന്താ ചെയ്യാ, ന്റൊരു വിധ്യേ . മോള്, ആ പാലുണ്ട് ഇടുത്തേ, ഞാന്‍ പോട്ടെ".
ലക്ഷ്മിയില്‍ നിന്നും പാലും പാത്രം വേടിച്ചു അമ്മണിഅമ്മ വീട് ലക്‌ഷ്യം വെച്ച് വേഗത്തില്‍ നടന്നു.

"ലക്ഷ്മി, ആരായിരുന്നു അത്?  ആരുടെയോ സംസാരം കേട്ടല്ലോ അപ്പുറത്ത്".
"അത് നമ്മുടെ തെക്കേലെ അമ്മിണിഅമ്മ. പാല് മേടിക്കാന്‍ വന്നതായിരുന്നു. അവരുടെ താഴെയുള്ള മകള്‍ പാര്‍വ്വതി ഒരാഴ്ച ആശുപത്രിയില്‍ ആയിരുന്നു. ഇന്നലെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വന്നു". പ്രഭാകരന് ചായ ഗ്ലാസ് കൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.

"ആ ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്തില്‍ ഇരിന്നിരുന്ന കുട്ടിയല്ലേ? എന്ത് പറ്റി, ആ കൊച്ചിന്"? വീണ്ടും പ്രഭാകരന്‍ ചോദിച്ചു.
"പ്രഭേട്ടന്‍ ഒരിക്കല്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ, ആ പാറു ഒരു മീന്‍ കാരന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോയെന്നു. ഭാര്യയും രണ്ടു മക്കളും ഉള്ളവനായിരുന്നു അവന്‍. അത് പാറൂനും അറിയാമായിരുന്നു.

അവരുടെ മക്കളില്‍ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായിരുന്നു പാറു. ഈ പ്രേമക്കാര്യം കേട്ടപ്പോഴേ ഞാനവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു 'ഇത് നിനക്ക് നല്ലതല്ല' എന്ന്. അതൊന്നും അവള്‍ കേട്ടില്ല. രണ്ടു മാസം എവിടൊക്കെയോ ഒളിച്ച്‌ താമസിച്ചു. ഇപ്പൊ അവളെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുവന്നാക്കി അവന്‍. ഇടക്കൊക്കെ അവന്‍ വരുമത്രേ രാത്രിയില്‍. ഗര്‍ഭണിയാണിപ്പോള്‍ അവള്‍. അവന്‍ വരുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ അവളുടെ സംസാരവും ചിരിയുമെല്ലാം ഇങ്ങോട്ട് കേള്‍ക്കാം. അല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ അവള്‍ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ആണ്. ഒരു ദിവസം മണ്ണെണ്ണ ഇടുത്തത്രേ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി. ഇപ്പോള്‍ ചില സമയത്ത് മാനസിക വിഭ്രാന്തിയാണ് അവള്‍ കാണിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കിണറ്റില്‍ ചാടാന്‍ പോയതാണ്. എല്ലാവരുംകൂടെ പിടിച്ചു ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോയി. പ്രഭേട്ടന് സമയമുണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്ന് പോയി കണ്ടോ അവളെ. എനിക്ക് നൂറുകൂട്ടം പണിയുണ്ടിവിടെ. ഞാന്‍ ഉച്ച തിരിഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊള്ളാം".
പാതി നിര്‍ത്തി വെച്ച പണി തുടരാന്‍  ലക്ഷ്മി അടുക്കള ലക്‌ഷ്യം വെച്ച് നടന്നു .  കസാരയില്‍ ചാരി കിടന്നിരുന്ന പ്രഭാകരന്‍ കുടിച്ചിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു ലക്ഷ്മിയെ പിന്തുടര്‍ന്നു.

"നിനക്കറിയോ ലക്ഷ്മി, കഴിഞ്ഞ തവണ ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി ഇരിക്കുന്ന ടെലെഫോണ്‍ ബൂത്തില്‍ പോയിരുന്നു. ഞാന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ ആ കുട്ടി ആരോടോ കുറെ നേരം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഫോണിലൂടെ. അവളുടെ സംസാരത്തില്‍ ശ്രദ്ദിച്ച എനിക്ക് മനസ്സിലായി ഇതെന്തോ ഒരു പ്രേമമാണെന്ന്. എന്റെ ഫോണ്‍ ചെയ്യല്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈ കൊച്ചിനോട് പറഞ്ഞു - എന്താ ഒരു ചുറ്റിക്കളി ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു അല്ലേ? വേണ്ട എന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല, അത് നീ അനുസരിക്കുകയും ഇല്ല എന്നെനിക്കറിയാം. പക്ഷെ, പേര് ദോഷം വരുത്തരുത്. നിന്റെ അച്ഛന്‍ മരിച്ചതിനു ശേഷം ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ് അമ്മ നിങ്ങളെ വളര്‍ത്തിയത്‌. നിന്റെ നാല് ചേട്ടത്തിമാരെയും ആരെ കൊണ്ടും ദോഷം പറയിപ്പിക്കാതെ ഇറക്കികൊടുത്തു നിന്റെ അമ്മ. ഇനി താഴെയുള്ളവളാണ് നീ. അതുകൊണ്ട് ആരെ പ്രേമിച്ചാലും സ്വന്തം ഭാവി ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട്‌ മാത്രം ആവണം. എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഓര്‍ത്തു ദുഖിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത്, ഇപ്പോള്‍ ചിന്തിക്കുന്നതാണ്. എന്റെ സംസാരത്തിന് പ്രത്യേകിച്ച് മറുപടിയൊന്നും അവള്‍ അന്ന് തന്നില്ല".

"എന്തായാലും പ്രഭേട്ടന്‍ ഒന്ന് പൊയ്ക്കോ അങ്ങോട്ട്‌". ലക്ഷ്മി ആവര്‍ത്തിച്ചു.
"എങ്കില്‍ നീ എന്റൊരു ടീ ഷര്‍ട്ട്‌ ഇങ്ങോട്ടെടുത്തെ, ഞാന്‍ കണ്ടിട്ട് വരാം അവളെ"
ലക്ഷ്മി അകത്തു പോയി ടീ ഷര്‍ട്ടും അഞ്ഞൂറ് രൂപാ നോട്ടും പ്രഭാകന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു.
''ഇതാ കൊച്ചിന് കൊടുത്തോ, നമ്മളൊക്കെ അല്ലാതെ വേറെ ആരാ ഉള്ളത് അവരെ സഹായിക്കാന്‍''?
പൈസ വാങ്ങി പോക്കെറ്റില്‍ ഇട്ട പ്രഭാകരന്‍ അമ്മിണി അമ്മയുടെ വീട് ലെക്ഷ്യം വെച്ച് നടന്നു.

ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന പാര്‍വ്വതി പ്രഭാകരനെ കണ്ടതോടെ അകത്തേക്ക് എഴുന്നേറ്റുപോയി.
"ഞാന്‍ പാറൂനെ കാണാന്‍ വന്നതാ. എന്തേ അകത്തേക്ക് പോകുന്നേ"?
"എനിക്ക് ആരെയും കാണണ്ട. എന്നെ കാണാന്‍ ആരും ഇവിടെ വരികയും വേണ്ട".
വളരെ ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു അവളുടെ സംസാരം. ഉച്ചത്തിലുള്ള അവളുടെ സംസാരം കേട്ട് അമ്മിണി അമ്മ പുറത്തു വന്നു.


''കയറിവാ പ്രഭാകരാ" അമ്മിണി അമ്മ ക്ഷണിച്ചു.
പ്രഭാകരന്‍ കയറി തിണ്ണയില്‍ ഇരുന്നു.
"എന്ത്യേ, പാറു എന്തേലും മോശായി പറഞ്ഞ്വോ"? അമ്മിണി അമ്മയുടെ ചോദ്യം.
"അ, അവള്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു. എന്താ പറഞ്ഞതെന്ന് ഞാന്‍ ശ്രദ്ദിച്ചില്ല. ഇപ്പോള്‍ എന്താ പാറൂന്റെ സ്ഥിതി"? പ്രഭാകരന്‍ ചോദിച്ചു.


"ഇതൊക്കെ തന്നെ മോനെ അവടെ കോലം. ആര് വന്നാലും ദേഷ്യത്തില്‍ പെരുമാറും. ചെലപ്പോ ഒപദ്രവിക്കാനും ശ്രമിക്കും. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് പേട്യ ആരേലും ഇവടെ വരുമ്പോ. പാലക്കാട് ഒരു സ്വാമി ഉണ്ടെന്നു ഒരാള്‍ പറഞ്ഞ്കേട്ടു. ഭയങ്കര പേരുകേട്ട ആളത്രേ. നാളെ പാറൂനെ അവടെ കൊണ്ട് പോണെന്നാ കരുത്യേക്കണേ". അമ്മിണി അമ്മ പറഞ്ഞു.
"എന്തായാലും അവളെ പുറത്തേക്കൊന്നു വിളിച്ചേ ഞാനൊന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ അവളോട്‌" പ്രഭാകരന്‍ പറഞ്ഞു.
"ഞാന്‍ വിളിക്കാം, അവള്‍ വരോ ആവോ!". അമ്മണി അമ്മ അകത്തേക്ക് പോയി.
"എന്തേ എന്നെ വിളിച്ചേ"? പാതി തുറന്ന വാതിലിനിടയില്‍, കൊച്ചു കുട്ടിയെപോലെ ഒളിച്ച്‌ നിന്നു പാറു ചോദിച്ചു.


"ഇങ്ങോട്ട് വെളിയില്‍ വാ, പാറൂനെ ശരിക്കൊന്നു ഞാന്‍ കാണട്ടെ" പ്രഭാകരന്‍ പറഞ്ഞു.
പാതി താഴ്ത്തിയ മുഖവുമായി പുറത്തുവന്ന് പ്രഭാകരന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നു പാറു.
"എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം"? ഒരു മുഖവുരയുമില്ലാതെ പ്രഭാകരന്‍ ചോദിച്ചു.
"എന്തിനാ മോളെ ആരുമില്ലാത്ത ആ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്? തെറ്റ് നിന്റെ കയ്യില്‍നിന്നും സംഭവിച്ചു. എന്നിട്ടും നിന്നോട് ഒരു വെറുപ്പും കാട്ടാതെ നിന്റെ അമ്മ നോക്കുന്നില്ലേ? ഇനിയും അതിനെ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കണോ?" പ്രഭാകരന്‍ പാര്‍വ്വതിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി. അപ്പോള്‍ രണ്ടു കണ്ണില്‍നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു പാര്‍വ്വതിയുടെ.


"എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ട് പ്രഭാകരെട്ട, കഴിഞ്ഞ തവണ പ്രഭാകരേട്ടന്‍ ടെലെഫോണ്‍ ബൂത്തില്‍ വെച്ച് എന്നെ ഉപദേശിച്ചത്. അന്ന് എനിക്ക് പ്രഭാകരേട്ടനോട് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്. പ്രഭാകരേട്ടന്‍ എന്ന് മാത്രമല്ല, ഇതുപോലെ ഒരുപാട് പേരോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമായിരുന്നു അന്ന്. എന്നെ ഉപദേശിച്ചവരെ യെല്ലാം ഇന്ന് കാണുമ്പോള്‍ എങ്ങിനെ നേരിടമെന്നു അറിയുന്നില്ല."


അഞ്ഞൂറ് രൂപാ നോട്ടു കയ്യില്‍ കൊടുത്തു പാറുവിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ പ്രഭാകരന്‍ മനസ്സില്‍ ചോദിച്ചു.

''യാധാര്ത്യത്തില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം എന്ന നിലയിലും ഭ്രാന്തിനെ സമീപിക്കാമോ?''.

Tuesday, 8 March 2011

തിരിക്കിനിടയില്‍....

''എന്ത് പറ്റി നിങ്ങള്‍ക്ക്? ഭയങ്കരമായി ക്ഷീണിച്ചല്ലോ" 
സജിനാടെ ചോദ്യം കേട്ട് നിയാസൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അത് നിനക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതല്‍ കൊണ്ട് തോന്നുന്നതായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിലും, കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ കാണുമ്പോള്‍ സ്നേഹമുള്ള ഏതു ഭാര്യക്കും തോന്നും, തന്‍റെ അഭാവത്തില്‍ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ ശ്രദ്ദിക്കാന്‍ ആരുമില്ലായെന്നും, അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം വളരെ ക്ഷീണിച്ചു എന്നുമെല്ലാം. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം എന്നെ ഇവിടെ തുടര്‍ച്ചയായി കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ മാറിക്കൊള്ളും ആ തോന്നല്‍"
  
"അല്ല, ഞാന്‍ കാര്യമായിട്ട് പറഞ്ഞതാണ്. വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും ഇത് തന്നെയാണ് ഇപ്പോള്‍ പറയുന്നത്. വന്ന തിരക്കെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്കാമെന്നു കരുതിയിട്ടാണ് ഞാന്‍ ഇതുവരേയ്ക്കും ചോദിക്കാതിരുന്നത്" സജിന ആവര്‍ത്തിച്ചു. 

"ഞാന്‍ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ? ഒരു ദിവസം ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തുപോയി എന്നും രക്തം ടെസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു വെന്നും."

"അപ്പോള്‍ കുഴപ്പമൊന്നു മില്ലായെന്നു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞുവെന്നല്ലേ നിങ്ങള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞത്"? സജിന ഇടയ്ക്കു കയറിയൊന്നു ചോദിച്ചു.

"അതെ, കുഴപ്പമില്ലായെന്നു തന്നെയാണ് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ Triglycerides എന്ന കൊളസ്ട്രോള്‍ 60 - 165 ആകാവൂ, അത് 224 ഉണ്ടത്രേ. മാത്രമല്ല ഷുഗര്‍ 100 ആകേണ്ടത് 106 ല്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. ഇതൊന്നും മരുന്ന് കഴിച്ചു സുഖപ്പെടുത്താന്‍ മാത്രമുള്ള അസുഖമല്ലായെന്നും, ജീവിത രീതിയില്‍ മാറ്റം വരുത്തുകയും ഭക്ഷണം ക്രമപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്‌താല്‍ മതിയാകും എന്നും ഡോക്ടര്‍ ഉപദേശിച്ചു. കൂട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു. 'കുടുംബത്തില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഷുഗറോ, കൊളസ്ട്രോളോ ഉണ്ടോയെന്നു'? ഉണ്ടെങ്കില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ദിക്കണം എന്നും പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ റൂമില്‍ വന്നു തനിച്ചിരുന്നു ചിന്തിച്ചു. മാതാപ്പിതക്കള്‍ക്ക് ഷുഗറും, കൊളസ്ട്രോളും ആവശ്യത്തിനപ്പുറമുണ്ട്. അതിന്‍റെ എല്ലാ പ്രയാസങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നവരാണവര്‍. മക്കളില്‍ ഏറ്റവും താഴെ ഞാന്‍ ആയതുകൊണ്ട് പാരമ്പര്യമായോ, കുടുംബ പരമായോ, എന്തെങ്കിലും കുടുംബത്തില്‍നിന്നും കിട്ടാനുണ്ടെങ്കില്‍, അതിനു ഏറ്റവും അര്‍ഹന്‍ ഞാനായിരിക്കും. മാത്രവുമല്ല, 35 വയസ്സ് വരെ ശരീരത്തെ കുറിച്ചോ, ആരോഗ്യത്തെ കുറിച്ചോ ചിന്തിക്കാതെ ജീവിച്ചില്ലേ, ഒരുപക്ഷെ മൊത്തം ആയുസ്സിന്‍റെ 3ല്‍ 2ഭാഗം.
ഇനി ശേഷിക്കുന്ന ആയുസ്സ് 3ല്‍ ഒന്നാണെങ്കില്‍, അത് കൂടുതല്‍ അസുഖങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തനിലയില്‍ ജീവിക്കാം. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 35 കൊല്ലം ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി ജീവിച്ചില്ലേ, ഇനി ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം. അല്ലെങ്കിലും ആടിനെ വളര്‍ത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാള്‍ ആനയെ വളര്‍ത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്തത്, ആനയെ തീറ്റിപോറ്റാനുള്ള ചെലവ് സഹിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതും കൂടികൊണ്ടായിരിക്കാം. നിങ്ങളെല്ലാവരും പറയുന്നപോലെ എനിക്ക് തടി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍, ഇങ്ങനെയെല്ലാം ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി എന്നതിന്‍റെ ഫലമായിരിക്കും അത്. എന്തായാലും ദിവസേന ഒരുമണിക്കൂര്‍ വ്യായാമം ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ സ്ഥിരമായി. മാത്രമല്ല ഭക്ഷണത്തില്‍നിന്നും എണ്ണയും കൊഴുപ്പും ഷുഗറും കഴിയുന്നതും ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാറുമുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം വീണ്ടും രക്തം ടെസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു, അപ്പോള്‍ എല്ലാം നോര്‍മലാണ്. എന്തായാലും ഇത് ഇങ്ങനെ തന്നെ കൊണ്ട് പോകാനാണ് എന്റെ തീരുമാനം".


നിയാസിന്‍റെ സംസാരമെല്ലാം സസൂക്ഷ്മം കേട്ട സജിന, നിയാസിന് വേണ്ടി പുതിയൊരു മെനു തയ്യാറാക്കാനെന്നോണം അടുക്കള ലക്‌ഷ്യംവെച്ച് നടന്നു.    

Tuesday, 28 December 2010

ഒരു കഥ പറയാം

"നിറുത്താറായില്ലേ നിന്‍റെ ഈ പ്രവാസ ജീവിതം, വര്‍ഷം പതിനഞ്ചോളമായല്ലോ"?

അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടുള്ള രാമേട്ടന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു സുധീര്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
"എന്താ നീ ചിരിക്കുന്നത്? നിന്നോട് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്. ഞാനൊക്കെ കണ്ണടച്ചാല്‍ കുഴിയിലേക്ക് എടുത്തു വെക്കേണ്ട കുട്ടികളാണ്. ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമായാല്‍ പിന്നെ തിരിച്ചു പോരണം, അല്ലാതെ ഗള്‍ഫിനെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവിടെത്തന്നെ കൂടുകയല്ല വേണ്ടത്". ശകാരം നിറഞ്ഞ രാമേട്ടന്റെ സംസാരം ആത്മാര്‍ഥതയോടെയാണ് എന്ന് മനസ്സിലായി. രണ്ടു മാസത്തെ ലീവിന് നാട്ടില്‍ വന്നതായിരുന്നു സുധീര്‍. എന്തും തുറന്നു പറയുകയും, ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആളാണ്‌ രാമേട്ടന്‍. നാട്ടില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും രാമേട്ടനോട്‌ പ്രത്യേക ആദരവും ബഹുമാനവുമാണ്. ആരുടെ കാര്യത്തിലും നേരിട്ട് ഇടപെടുകയും അഭിപ്രായം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തി എന്നുള്ള ഒരു പ്രത്യേകതയും രാമേട്ടനുണ്ട്.

"എന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യമാണ് രാമേട്ടാ ഒരു തിരിച്ചുപോരല്‍. പക്ഷെ ഓരോ തടസ്സങ്ങളാണ് എപ്പോഴും മുന്നില്‍. രാമേട്ടന്റെ ഈ ശകാരം നിറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍, എനിക്ക് ഓര്‍മ വരുന്നത് പണ്ട് എപ്പോഴോ കേട്ടു മറന്ന ഒരു പഴങ്കഥയാണ്".

"കഥകള്‍ പറയാന്‍ പണ്ടും നീ മിടുക്കനാണല്ലോ, കേള്‍ക്കട്ടെ എന്താ നിന്‍റെ കഥ"?

സുധീര്‍ ‍ഇങ്ങനെ തുടങ്ങി -

"വിശന്നു ഇര പിടിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു പൂച്ച. തന്‍റെ ഇഷ്ട ഭക്ഷണമായ എലിയെ മുന്നില്‍ കണ്ടതോടെ പൂച്ചക്ക് സന്തോഷമായി. പതുക്കെ പൂച്ച എലിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അപകടം മനസിലാക്കിയ എലി പ്രാണ രക്ഷാര്‍ത്ഥം ഓടി. പൂച്ചയും പിറകെ ഓടി. കുറെ ഓടിയതിനു ശേഷം എലി ഒരു ചെറിയ മാളത്തില്‍ പോയി ഒളിച്ചു. പൂച്ച മാളത്തിനുപുറത്തു ചുറ്റും നടന്നു. ദേഷ്യം സഹിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പൂച്ച ഓരോ ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. എലിയെ പുറത്തേക്കു കിട്ടാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലായെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പൂച്ച ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു - 'എല്യേ, നീ വിജയിച്ചു എന്ന് കരുതി അഹങ്കരിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. ഒരു ദിവസം നിന്നെ എന്‍റെ കയ്യില്‍ കിട്ടും, അന്ന് ഞാന്‍ തീര്‍ത്തോളം നിന്നോടുള്ള ഈ കടങ്ങളെല്ലാം'.

ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ മാളത്തിനു ഉള്ളിലിരുന്നു എലി മറുപടി പറഞ്ഞു -

'എന്‍റെ പൊന്നാര പൂച്ചേ,
ഇത് വിജയിക്കാനുള്ള മത്സര ഓട്ടമല്ല, ജീവിക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടമാണ്.
എന്ന് ഞാന്‍ നിന്‍റെ മുന്നില്‍ തോല്‍ക്കുന്നുവോ അന്ന് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വരും എനിക്കെന്റെ ജീവിതം. ഇന്നെന്റെ ശരീരത്തില്‍ ജീവന്‍ ഉണ്ടല്ലോ എന്നൊരു ആശ്വാസമുണ്ടെനിക്ക്. നിന്‍റെ മുന്നില്‍ കീഴടങ്ങുന്നതോടെ അതും നഷ്ടപ്പെടും. അതുകൊണ്ട്,


മനസ്സമാധാനം ഇല്ലാതെയാണെങ്കിലും ഞാനൊന്ന് ജീവിച്ചോട്ടെ, നിന്‍റെ പോലെ പുറത്തിറങ്ങി നടന്നു ആസ്വാധ്യ മായിട്ടുള്ള ജീവിതമല്ലെങ്കില്‍ പോലും".
സുധീറിന്റെ കഥകേട്ട രാമേട്ടന്‍ തലയും കുലുക്കി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഒന്നും മിണ്ടാതെ.


(ഒരു ഗൂഗിള്‍ ചിത്രം)