സ്‌കൂൾ വരാന്തയിലെ കാമുകനും ന്യൂജെൻ രക്ഷിതാവും

മകൻ മിസ്വബിന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർ വിളിച്ച പേരന്റ്സ് മീറ്റിങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അന്ന് ഞാനാണ് പോയത്. തൊട്ടു മുമ്പത്തെ ദിവസം നടന്ന പരീക്ഷയുടെ പേപ്പറുകളും അതിന്റെ മാർക്കുകളും ഓരോ രക്ഷിതാവിനും നേരിട്ട് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും, കുട്ടികൾ അവരുടെ പഠന രീതിയിൽ വരുത്തേണ്ട മാറ്റങ്ങളെ കുറിച്ചും, രക്ഷിതാക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചുമെല്ലാം ടീച്ചർമാരും, ഹെഡ് മാഷും വളരെ വിശദമായി തന്നെ മീറ്റിങ്ങിൽ സംസാരിച്ചു. പല രക്ഷിതാക്കളും അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും, ആശയങ്ങളും സദസ്സിൽ പങ്ക് വെച്ചു. മീറ്റിങ്ങ് അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ട് മുമ്പാണ് ലേഖ ടീച്ചർ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അത് പറഞ്ഞത്. വികാര ഭരിതമായ ടീച്ചറുടെ ആ വാക്ക് തെല്ലൊന്നുമല്ല എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്. കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരയെ പോലെ എന്റെ ഓർമ്മകൾ തൊണ്ണൂറുകളിലേക്ക് അനിയന്ത്രിതമായി പായുകയായിരുന്നു.

90-93 അധ്യയന വർഷങ്ങളിലെ AIHS ലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു ഞാൻ. വടിയുടെ അകമ്പടിയില്ലാതെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വരുമായിരുന്നില്ലാത്ത ഷംസുദ്ധീൻ മാഷും, റഷീദ് മാഷും, ഫിലോമിന ടീച്ചറും, അംബിക ടീച്ചറും, സഫിയ ടീച്ചറും, മാഗി ടീച്ചറും, മോഹിനി ടീച്ചറുമെല്ലാം എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിനെ കീഴടക്കിയതെന്നും പത്തര മാറ്റോടെ മനസ്സിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഇന്നും വിരാജിക്കുന്നതെന്നും ഉത്തരമില്ലാത്തൊരു ചോദ്യമാണ്‌.

ഷംസുദ്ധീൻ മാഷ് ആയിരുന്നു അന്ന് ഹെഡ് മാഷ്. സ്‌കൂളിൽ എന്ന് മാത്രമല്ല, സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിൽ ചെന്നാലും മാഷുടെ പേര് കേട്ടാൽ ഭയക്കുന്നൊരു കാലം. 'ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കുക' എന്ന മൈക്ക് അനൗൺസ്മെന്റ് കേട്ടാൽ സ്‌കൂൾ മൊത്തം നിശബ്ദമാവുന്ന കാലം. S S L C പരീക്ഷ അടുത്ത് കഴിഞ്ഞാൽ പത്തിൽ പഠിക്കുന്ന ഓരോ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലും ഒരു തവണയെങ്കിലും ഷംസുദ്ധീൻ മാഷ് നേരിട്ട് വന്ന് പഠനം വിലയിരുത്തുകയും, ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്ന കുട്ടികളുടെ വീട്ടിൽ രാവെന്നോ പകലെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും വരികയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

അന്ന് IX D ലായിരുന്നു ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്നത്. സ്റ്റേജിന്റെ മുകളിൽ, ഏറ്റവും പടിഞ്ഞാറേ ഭാഗത്തായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ് മുറി. മേഗി ടീച്ചർ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർ. സ്‌കൂളിലെ ആൺകുട്ടികളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു അത്. ആ ക്ലാസിലുള്ളവരോട് മറ്റുള്ള ക്ലാസുകാർക്ക് കടുത്ത അസൂയയുമായിരുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയുടെ മികവ് കൊണ്ടൊന്നുമായിരുന്നില്ല അത്. ക്ലാസ് മുറിയുടെ ലൊക്കേഷൻ ആയിരുന്നു ആ ആകർഷണ രഹസ്യം. ഈ ക്ലാസ് മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നാൽ പെൺകുട്ടികൾ കൂട്ടമായി വാഷ്‌റൂമിലേക്ക് പോകുന്നത് കാണാം. ആൺകുട്ടികളെയും പെൺകുട്ടികളെയും വേർതിരിച്ചിരുത്തി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്‌കൂളിൽ ഇതിനേക്കാൾ ആകർഷകമായ മറ്റെന്തുണ്ട് ? ഇടവേള സമയങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിലുള്ളവർ മാത്രമല്ല, സ്‌കൂളിലെ ഒട്ടുമിക്ക കാമുകന്മാരും ഈ ക്ലാസിന് മുന്നിലെ വരാന്തയിൽ ഹാജരുണ്ടാവും. ഷംസുദ്ധീൻമാഷുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു പ്രണയിനിയുടെ ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും ഏറ്റുവാങ്ങാൻ അവിടെ തിക്കും തിരക്കിമായിരിക്കും. അത് കൊണ്ടുതന്നെ ഞങ്ങളുടെ വരാന്ത ഷംസുദ്ധീൻ മാഷുടെ സവിശേഷ ശ്രദ്ധയിലുള്ള പ്രശ്‌നബാധിത പ്രദേശമായിരുന്നു.

പതിവുപോലെ അന്നും ഇടവേളക്കുള്ള മണി മുഴങ്ങിയ ഉടനെ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് വരാന്തയിൽ ഇറങ്ങി എഴുന്നള്ളത്തിന് നിരത്തിയ ഗജകേസരികളെ പോലെ ഓരോരുത്തരും വരിവരിയായി പഞ്ചാരയിൽ ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്ന മുഖവുമായി നിന്നു. പിന്നിലായി പോയാൽ കാഴ്ച മറയുമെന്നതിനാൽ മുൻനിരക്ക് വേണ്ടി കടുത്ത മത്സരം തന്നെ നടക്കും. അതുമാത്രമല്ല, അപ്പുറത്തു നിന്ന് വരുന്ന നോട്ടം ആള് മാറിപ്പോകാതിരിക്കാനും മുൻനിരയിലെ ജാഗ്രത അനിവാര്യമായിരുന്നു.  വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ, കണ്ടവർ കണ്ടവർ പിന്നിലേക്ക് മാറും. പകരം പിറകിലുള്ളവർ മുന്നിലെത്തും. ഈ പ്രക്രിയ ഇടവേള കഴിയുന്നതുവരെ തുടരും. പരസ്പര സഹായവും സഹകരണവും പരിഗണനയും ഇത്രയേറെ അനുഭവിച്ച മറ്റൊരു സ്ഥലവും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ഇങ്ങനെ ആളുകൾ ഊഴം മാറിവന്ന് പോയികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്നൊരു അശരീരി:

'ദേ മാഷ്'!
'എവിടെ’ എന്ന് പോലും ചോദിക്കാതെ എല്ലാവരും ക്ലാസിലേക്ക് ഓടി.
മുൻനിരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വ്യക്തമായി കണ്ടു, താഴത്തെ ക്ലാസിന്റെ ചുമരിന്റെ മൂലയോട്‌ ചേർന്ന് താടി മുന്നിലേക്ക് തള്ളി, പതുങ്ങി നിന്ന് കൊണ്ട് ആ പൊക്കം കുറഞ്ഞ വലിയ  മനുഷ്യൻ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളെ വീക്ഷിക്കുന്നത്.

ഇന്റർവെൽ കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും ക്ലാസിൽ കയറി. ബയോളജി എടുക്കാൻ രാധിക ടീച്ചർ ക്ലാസിൽ എത്തി. ടീച്ചറുടെ പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് (ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ടീച്ചർക്ക് അങ്ങനൊരു പതിവുണ്ട്) ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത് കേട്ട് എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. ആ മുഖം കണ്ടപാടെ എന്റെ മുട്ടുകൾ രണ്ടും കൂട്ടിയിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

'ടീച്ചർ, അഞ്ച് മിനിറ്റ് പുറത്തു നിൽക്കൂ, ഒരത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്' മാഷുടെ ആ വാക്കിന് എന്നെ അലിയിച്ച് കളയാൻ മാത്രം ശേഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് എടുത്തിരുന്ന രാധിക ടീച്ചർ പുറത്തേക്കു കടക്കുമ്പോഴേക്കും, ഷംസുദ്ധീൻ മാഷ് തന്റെ സഹചാരിയായ ചൂരലും കൊണ്ട് ക്ലാസിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നു.

പിന്നാലെ, ദേഷ്യവും രോഷവും ശാസനയും കലർന്ന ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ആ ചോദ്യവും;
'ആരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു വരാന്തയിൽ' ?
ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറിയ ഭയം അപ്പോഴേക്കും കണ്ണുകളിൽ ഇരുൾ പരത്തിയിരുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തൊലിക്കാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വീണ്ടും ആ ചോദ്യം അദ്ദേഹം ആവർത്തിച്ചു 'വരാന്തയിൽ ആരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്'. ആരും ഒരനക്കവും ഇല്ലാതെ ഇരിപ്പ് തുടർന്നു. അതിനൊപ്പം മാഷുടെ ദേഷ്യം ഉയർന്ന് കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. പിന്നെ ശബ്ദം മാറി;
'ആരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായി എനിക്ക് അറിയാം, ഞാൻ ഓരോരുത്തരുടെയും പേരുകൾ വിളിച്ച് എഴുന്നേല്പിച്ച് നിർത്തുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, നിങ്ങൾ  സ്വയം എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുന്നതാണ്' അത് പറഞ്ഞ അതേ ശൗര്യത്തോടെ തീപാറുന്ന ഒരു നോട്ടവും എന്റെ മേൽ പതിച്ചിരുന്നു.

ഇനിയും എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കാൻ ഒന്നും എന്റെ മനസ്സിന് കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ മൂന്നാമത്തെ ബെഞ്ചിൽ രണ്ടാമത് ഇരുന്നിരുന്ന ഞാൻ തന്നെ ആദ്യം എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. എനിക്ക് പിറകിൽ കബീറും അക്ബറും... പിന്നെ പലരും എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോരുത്തരെ ആയി മാഷ് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. എല്ലാവരെയും അടിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഒന്നുകിൽ തൊലി അല്ലെങ്കിൽ ചൂരൽ, രണ്ടിൽ ഒന്ന് പൊട്ടുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു മാഷ് അടി തുടങ്ങിയത്. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം ബെഞ്ചിൽ ഉറപ്പിച്ച് ഇരിക്കാനോ, വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ മലർന്ന് കിടക്കാനോ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നാണ് എന്റെ ഓർമ്മ. വീട്ടിൽ ചെന്ന് പരാതി പറഞ്ഞാൽ ഇവിടുത്തെ ബാക്കി അവിടുന്നും കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട്, ആരും തന്നെ അന്നൊന്നും പരാതി പറയാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല, ഞാനും.

ഓർമ്മകളെ ഞാൻ വീണ്ടും ലേഖ ടീച്ചർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു.

'രണ്ടും മൂന്നും പരാതികൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോ വർഷവും കുട്ടികളുടെ രക്ഷിതാക്കളിൽ നിന്നും ലഭിക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആരുടെയെങ്കിലും മക്കളെ, അവരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നുള്ള തെറ്റുകൾ കാണുമ്പോൾ അധ്യാപകർ അടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും രക്ഷിതാവിന് പരാതി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോഴേ പറയണം 'എന്റെ മക്കളെ അടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള പഠിപ്പിക്കൽ വേണ്ട' എന്ന്.

*********************************************************

AIHSS PADOOR ന്റെ രജത ജൂബിലിയുടെ ഭാഗമായി പുറത്തിറങ്ങിയ സ്‌കൂൾ മാഗസിൻ വയലാർ ശരത് ചന്ദ്ര വർമ്മയാണ് പ്രകാശനം ചെയ്തത്. മാഗസിനിൽ ഞാൻ എഴുതിയ ചെറിയൊരു അനുഭവം  ആണിത്.

2019 ലെ പൊതു തിരഞ്ഞെടുപ്പും ഇന്ത്യൻ ജനതയും.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യമായ ഇന്ത്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്.

ഒരു ഭാഗത്ത് നരേന്ദ്ര മോഡി നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന നിലവിലെ NDA സർക്കാരും, മറു ഭാഗത്ത് 54 വാർഷത്തോളം ഇന്ത്യയെ ഭരിച്ച കോൺഗ്രസ്സും, മറ്റു കക്ഷികളുമാണ്.

8 വയസ്സ് മുതൽ മുടങ്ങാതെ RSS ശാഖയിൽ പോയി, നിരന്തരമായിട്ടുള്ള ശാരീരിക മാനസിക പരിശീലനത്തിലൂടെ ഒരു സ്വയം സേവകനായി വളർന്നു വന്ന നരേന്ദ്ര മോഡി 2001 മുതൽ ഗുജറാത്ത്‌ മുഖ്യമന്ത്രി ആയിരുന്നെങ്കിൽ തന്നെ ലോകം അദ്ദേഹത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, തീവ്ര ഹിന്ദുത്വ വാദികൾക്ക് അദ്ദേഹം വീരപുരുഷൻ ആകുന്നതും 2002 ൽ ഗുജറാത്തിൽ നടന്ന മുസ്ലിം വിരുദ്ധ വർഗ്ഗീയ കലാപത്തിലൂടെ, രണ്ടായിരത്തോളം മുസ്ലിംകളെ വെട്ടിയും നുറുക്കിയും പച്ചക്ക് കത്തിച്ചും കൊന്നു തള്ളിയ വർഗ്ഗീയ ഭീകര വാദികൾക്ക് വേണ്ട മുഴുവൻ ഒത്താശയും ചെയ്ത് കൊടുത്തു എന്നതിൻ്റെ പേരിലാണ്.

ഉരുക്ക് മനുഷ്യനെന്നും, അടുത്ത പ്രധാനമന്ത്രി എന്നുമെല്ലാം സംഘ പരിവാറുകാർക്കിടയിൽ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന അദ്വാനിയെയും, മുരളീ മനോഹർ ജോഷിയെയുമെല്ലാം അസ്ഥാനത്താക്കി കൊണ്ട് 2014 ലെ പൊതു തിരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്ക് RSS നേതൃത്വത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ പിന്തുണയോടെ സ്വയം പ്രധാന മന്ത്രിയായി പ്രഖ്യാപിച്ച്  ഗുജറാത്തിൽ നിന്നും ഡൽഹിയിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന നരേന്ദ്ര മോഡിയെയാണ് പിന്നീട് കണ്ടത്. തോണിക്കാരൻ്റെയും മകൻ്റെയും കഥ പോലെ UPA സർക്കാരിൽ നിന്നും ഒരു മാറ്റം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യൻ ജനത നരേന്ദ്ര മോഡിയുടെ കീഴിലുള്ള ബിജെപി സർക്കാരിനെ അധികാരം ഏൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അതികം വൈകാതെ തന്നെ സംഘ പരിവാരം കേന്ദ്ര സർക്കാരിൻ്റെ ഒത്താശയോടെ അവരുടെ അജണ്ടകൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുത്തു. ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഓരോ സൗന്ദര്യവും അവർ പിഴുതെറിയാൻ  തുടങ്ങി. തീർത്തും പൗരൻ്റെ വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യമായ ഏത് മതത്തിലും, ഏത് ആദർശത്തിലും വിശ്വസിക്കണമെന്നും, എന്ത് ഭക്ഷിക്കണമെന്നും, എന്ത് എഴുതണമെന്നും, എന്ത് പറയണമെന്നുമുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ അവർ തീരുമാനം എടുക്കാനും കൈ കടത്താനും തുടങ്ങി. അവർക്കെതിരെ നില കൊണ്ടവരെ വർഗ്ഗീയ കലാപങ്ങൾ നടത്തിയും, കൊലപാതകങ്ങൾ നടത്തിയും നിഷ്ടൂരം അവർ ഇല്ലായ്മ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു ഭാഗത്തു ഹൈന്ദവ തീവ്ര വാദികളായിട്ടുള്ള സംഘ്പരിവാരങ്ങളെ കൊണ്ട് ഇവ്വിധം ചെയ്യിപ്പിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, വൻകിട കുത്തകകളായിട്ടുള്ള ഭീമൻ കമ്പനികളുടെ കോടിക്കണക്കിന് വരുന്ന ലോൺ കുടിശ്ശിക എഴുതി തള്ളുകയും, അവർക്ക് ലാഭം കൊയ്യാൻ പരുവത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ നിയമങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും, ഇന്ത്യൻ സമ്പത് ഘടനയെ തകിടം മറിക്കും നിലയിൽ അവർക്ക് പരവതാനി വിരിക്കുകയും ചെയ്തു. 611000 കോടി രൂപയുടെ കടങ്ങൾ വെറും ആയിരത്തിൽ താഴെ വരുന്ന കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് വേണ്ടി എഴുതി തള്ളിയപ്പോൾ 235000 കോടി രൂപയാണ് സബ്സിഡി ഇനത്തിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ ഇതുവരെ ചെലവാക്കിയത് എന്നറിയുമ്പോഴാണ്, ഈ സർക്കാർ വൻകിട ഭീമന്മാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുക.

ഫാസിസം എന്നാൽ എന്താണ് എന്ന മുസ്സോളനിയുടെ വിശദീകരണമാണ്‌ ഇവിടെ പ്രസക്തമാവുന്നത്.

Fascism should be called corporatism because it is a merger of state and corporates 

ഫാസിസം എന്നാൽ അത് കോർപറേറ്റ് മൂല ധനവും, ഭരണ കൂടവും തമ്മിലുള്ള സമ്പൂർണ്ണ ലയനമാണ്.

പരമോന്നത നീതിപീഠമായ സുപ്രീം കോടതിയെയും, ഏറ്റവും വലിയ സ്വതന്ത്ര അന്വേഷണ ഏജൻസിയായ സിബിഐ യെയും അവരുടെ കാൽ കീഴിലേക്ക് ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. 

റാഫേൽ യുദ്ധ വിമാന ഇടപാടിലൂടെ ഇന്ത്യ കണ്ടതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ അഴിമതിയും അവർ നടത്തി.

അധികാരം കിട്ടിയാൽ ഇന്ത്യക്ക് വെളിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചിട്ടുള്ള ഇന്ത്യക്കാരുടെ കള്ളപ്പണം തിരികെ കൊണ്ട് വരുമെന്നും, പതിനഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ വെച്ച് ഓരോരുത്തരുടെയും അക്കൗണ്ടിൽ നിക്ഷേപിക്കുമെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇന്ത്യൻ രൂപയുടെ മൂല്യം ഉയർത്തുമെന്നും, പെട്രോളിനും ഡീസലിനും വില കുറക്കുമെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു. എന്നാൽ അധികാരം കിട്ടി അഞ്ച് വർഷം തികയാൻ പോകുന്ന ഈ വേളയിലും അതൊന്നും പാലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യൻ രൂപയുടെ മൂല്യം ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത വണ്ണം കൂപ്പുകുത്തുകയും, പെട്രോളിനും ഡീസലിനും ഏറ്റവും അധികരിച്ച വില രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

ജി എസ് ടി നടപ്പിലാക്കിയും, കള്ളപ്പണം തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ എന്ന് പറഞ്ഞു ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ കറൻസി നിരോധിച്ചും സാമ്പത്തിക പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതെല്ലാം ശുദ്ധ മണ്ടത്തരങ്ങളായിരുന്നു എന്നും, ലക്ഷ കണക്കിന് കോടി രൂപകളാണ് അതിലൂടെ ഇന്ത്യൻ ഖജനാവിന് നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്നും പിന്നീട് ബോധ്യമായി. യാത്രാ പ്രിയനായ പ്രധാനമന്ത്രി വിദേശ യാത്രകൾക്ക് മാത്രം 2000 കോടി രൂപക്ക് മേലെ ഇതുവരെ ചിലവഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

1475 ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ 800 ദിവസം പബ്ലിക് റാലികൾക്കും, 150 ദിവസം വിദേശ യാത്രകൾക്കും വേണ്ടി മാറ്റി വെച്ച പ്രധാന മന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോഡി, പാർലിമെൻറ് മീറ്റിങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുത്തത് വെറും 19 ദിവസം മാത്രമാണെന്നും, ഒരു പ്രാവശ്യം പോലും പത്ര മാധ്യമങ്ങളെ കാണുകയോ അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നതുമാണ് യാഥാർഥ്യം.

ഈ ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചുരുങ്ങിയ മാസങ്ങൾക്ക് ഉള്ളിൽ വരാൻ ഇരിക്കുന്നത്. 

കോൺഗ്രസ്സിനോടും, കോൺഗ്രസ്സ് നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന മുന്നണിയോടുമുള്ള ചില വിയോജിപ്പുകളായിരുന്നു, 2014 ൽ കോൺഗ്രസ്സിനെ അധികാരത്തിൽ നിന്നും താഴെ ഇറക്കാനും, നരേന്ദ്രമോഡി സർക്കാരിനെ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ വിജയിപ്പിക്കാനും പൊതു ജനങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെങ്കിൽ, അതിൽ നിന്നെല്ലാം പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട് കോൺഗ്രസ്സിൻ്റെ നേതൃ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്ത രാഹുൽ ഗാന്ധിയിൽ ഒരു പുത്തൻ ഉണർവും, പ്രതീക്ഷയും സാധാരണക്കാരിൽ നൽകുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ പഠിക്കുവാനും, അതിനുള്ള പരിഹാരങ്ങൾ, പ്രശ്നങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് തന്നെ അറിയുവാനും, സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലുവാനും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കുവാനും രാഹുൽ ഗാന്ധി എന്ന നേതാവ് വളർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അടുത്ത കാലത്തുള്ള ഇടപെടൽ കൊണ്ടും, ശരീര ഭാഷകൾ കൊണ്ടും ആർക്കും ബോധ്യപ്പെടും.

ഈ ഇന്ത്യ മഹാ രാജ്യത്തിൻ്റെ ജനാധിപത്യവും മതേതരത്വവും എന്ന അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യം നിലനിർത്തി കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകാനും വരും തലമുറക്ക് അത് കൈമാറാനും നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എങ്കിൽ ഒരു ഭരണ മാറ്റം വന്നേ മതിയാവൂ. ഇതേ സർക്കാർ തന്നെയാണ് ഇനിയും തുടരുന്നത് എങ്കിൽ, പിന്നീട് ഒരിക്കലും നമുക്ക് നമ്മുടെ ഇന്ത്യയെ തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന ബോധ്യം ജനാധിപത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ പൗരനും ഉണ്ടാവണം. അതിനായിരിക്കണം ഓരോരുത്തരുടെയും മുന്നോട്ടുള്ള ഓരോ ചലനവും. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും തോന്നിയേക്കാം.

ഒരു നാട് മുഴുവൻ ദിവസങ്ങളോളം ഇരുട്ടിലാകുന്ന വേളയിൽ, അതിന് പരിഹാരം അനേഷിച്ച് അലയുന്നതിനേക്കാൾ മുമ്പ് ചെയ്യേണ്ടത്, സ്വന്തം വീടനകത്ത് കത്തുന്നത് ഒരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്കായാൽ പോലും അതിൻ്റെ തിരി നാളം നീട്ടി കൊണ്ട് അത് ഉമ്മറപ്പടിയിലോ മുറ്റത്തോ വെക്കുകയാണ്. അത് നിലകൊള്ളുന്ന ഭാഗ മെങ്കിലും പ്രകാശം പരക്കുകയും, തൊട്ടടുത്ത വീട്ടുകാരും നിങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് അവരുടെ വിളക്കും പുറത്തേക്ക് ഇറക്കി വെക്കാൻ തയ്യാറായാൽ അങ്ങനെ കാണുന്നവരെല്ലാം അത് പിന്തുടർന്നാൽ പിന്നെ നിങ്ങളുടെ നാട് ഇരുട്ടിലാണ് എന്ന നിങ്ങളുടെ പ്രശ്‌നത്തിന് പരിഹാരമായേക്കും.

ഒന്നുറപ്പാണ്, ജനാധിപത്യവും മതേതരത്വവും അന്ത്യ ശ്വാസം വലിക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ അതിൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനായി രംഗത്ത് ഇറങ്ങേണ്ടതും, അതിൻ്റെ കാവലാളാവേണ്ടതും ഓരോ പൗരൻെയും നിർബന്ധ കർത്തവ്യമാണ്. നമുക്ക് ലഭിച്ച ഈ സ്വാതന്ത്ര്യവും, ജനാധിപത്യവും, മതേതരത്വവുമെല്ലാം അതേ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും നാളത്തെ തലമുറക്ക് കൈമാറാൻ നമ്മൾ ബാധ്യസ്ഥരാണ്.

അർഹിക്കുന്ന അംഗീകാരം

ഒരിക്കല്‍ എന്റൊരു കൂട്ടുകാരന്റെ ഭാര്യാ പിതാവ് ‍ഷാര്‍ജയില്‍ വെച്ച് മരണപ്പെട്ട വാര്‍ത്ത അറിഞ്ഞ്, അല്‍ഖാസിമി ഹോസ്പിറ്റലില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മയ്യിത്ത് കാണാന്‍ ഞങ്ങള്‍ പോയി. മയ്യിത്ത് നാട്ടില്‍ കൊണ്ട് പോകുന്നതിനെ കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു 'അഷ്‌റഫ്‌ താമരശ്ശേരിക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം അല്‍ മജാസ് പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്താമെന്ന്' പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഉടനെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും പേപ്പര്‍ വാങ്ങി ഞങ്ങള്‍ പോലിസ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. അവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ അഷ്‌റഫ്‌ ഭായ് അവിടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പോലിസുകാരെല്ലാം വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും താല്‍പര്യത്തോടെയും ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് വേണ്ട പേപ്പറുകള്‍ ശരിയാക്കി കൊടുത്തത്.

അങ്ങനെ പോലിസ് സ്റ്റേഷനിലെയും, എമിഗ്രേഷനിലെയും, എംബസ്സിയിലെയും, എംബാമിങ്ങിന്റെയു മെല്ലാ പേപ്പറുകളും ഓടി നടന്നു ശരിയാക്കി, മയ്യിത്ത് ദുബായ് എയര്‍ പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തിക്കുന്നത് വരെയുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അദ്ദേഹം ചെയ്തു തന്നു. അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ടു ഡെഡ് ബോഡി കൂടി നാട്ടിലേക്ക് അയക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.

അത്ഭുതമാണ് അഷ്‌റഫ്‌ താമരശ്ശേരിയോട് അന്ന് തോന്നിയത്. ഒരു മരണ വാര്‍ത്ത അറിഞ്ഞാല്‍, സ്വന്തം ജോലി പോലും ഒഴിവാക്കി, ആ ഡെഡ് ബോഡി നാട്ടില്‍ എത്തിക്കുന്നത് വരെയുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തു കൊടുക്കാന്‍ ഒരു രൂപ പോലും പ്രതിഫലം പറ്റാതെ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഈ അന്യ നാട്ടില്‍ ഇങ്ങനെ ഓടിനടക്കുന്നു. ഈ പതിനാല് വര്‍ഷത്തെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലില്‍ നാലായിരത്തോളം ഡെഡ് ബോഡികള്‍ UAE യില്‍ നിന്നും അദ്ദേഹം നാട്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു.

പ്രവാസി ഭാരതി അവാർഡ്‌ ജേതാവായ അഷറഫ്‌ താമരശേരിക്ക്‌ അമേരിക്കയിലെ ഹവായിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കിംഗ്‌സ്‌ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇപ്പോള്‍ ഡീലിറ്റ് നല്‍കി ആദരിച്ചിരിക്കുന്നു. തീര്‍ത്തും അര്‍ഹിക്കുന്ന അംഗീകാരം.

നാദിയ കരയാറില്ല ..

എന്റെ ഷഹ്സാദിന്, നീ ഉറങ്ങി കൊള്ളുക. അനന്ത വിശാലമായ ആ ലോകത്ത്, ചെയ്ത നന്മകളുടെ പ്രതിഫലവും നേടി. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാര മായിരുന്ന ആ കൊച്ചു ഭവനം ഇന്ന് ഞാന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍, എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ദുഖിപ്പിച്ചത്, എന്റെ അസൂയ നേരിട്ടറിയിക്കാന്‍ ഇന്ന് നീ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ലല്ലോ  എന്നതായിരുന്നു.നീ പറയാറില്ലേ? ''വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഒരു കഴുതയാണ്‌ എന്റെ നാദിയായെന്നു ''. എന്നാല്‍ ആ അഭിപ്രായത്തോട്  പൂര്‍ണ്ണമായും വിയോജിക്കാനാണ് ഇന്നെനിക്കിഷ്ടം. നീ ഒരിക്കല്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത നിന്റെ ആ വീടിന്റെ മതില്‍ കെട്ടു മുതല്‍ ഉള്‍ഭാഗം വരെ ഓരോ ഇഞ്ച് സ്ഥലത്തിനും, നീ എന്നോട് പറയാറുള്ള പ്രതീക്ഷ കള്‍ക്കും സങ്കല്പങ്ങള്‍ക്കും ജീവന്‍ വെക്കുന്നതായി എനിക്ക്  തോന്നി.  'ആഷിയാന' - ഇതായിരുന്നല്ലോ വീടിനു നല്‍കാന്‍ നീ കരുതിയിരുന്ന നാമം. ഇത് തന്നെയാണ് ഗൈറ്റിനു മുകളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട പേരും. നീ വിട പറയുമ്പോള്‍ അഞ്ചും മൂന്നും വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന നിന്റെ മക്കള്‍ക്കും നീ സുപരിചിതനാണിന്ന്.നാദിയയുമായി  സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ നിന്നിലൂടെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ സ്ത്രീയേക്കാള്‍  എത്രയോ വലിയവളാണ് ഇന്നവളെന്നു എനിക്ക് ബോധ്യമായി. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ് ഇന്നവളുടെ ജീവിത ലക്‌ഷ്യം.
നാദിയ , നിന്നെ കുറിച്ച് പറയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍, അവള്‍ മറ്റേതോ ലോകത്താണോ എന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യം സംശയിച്ചു. ''തന്നെ പിടികൂടിയ അര്‍ബുധ രോഗം ആന്തരികാവയവങ്ങളെ കാര്‍ന്നു തിന്നു കൊണ്ടിരിക്കയാണെന്നും, ശരീരം മരണത്തിനു കീഴടങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കയാണെന്നും  സ്വയം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും, ചികിത്സിക്കുന്ന ഡോക്ടര്‍മാര്‍ ഒഴികെ മറ്റാരെയും അറിയിക്കാതെ, തന്റെ വിയോഗത്തിന് ശേഷമുള്ള  ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും ഭാവിയെ കുറിച്ച് പദ്ധതികള്‍ തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ ഷഹ്സാദ്. ഒരു ദിവസം പോലും മുടങ്ങാതെ ഡയറിയില്‍ കുത്തിക്കുറിക്കുമ്പോള്‍ അത് എന്നോട് പറയാന്‍ ബാക്കി വെച്ച ആഗ്രഹങ്ങളും, പ്രതീക്ഷകളും ഉപദേശങ്ങളുമായിരുന്നു . തന്റെ അസുഖത്തെ കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കിയതിനു ശേഷം ജീവിച്ച ആ മൂന്നു വര്‍ഷത്തെ  ഡയറി താളുകള്‍ മാത്രം മതി എനിക്ക് ഈ ആയുസ്സ് മുഴുവന്‍ എന്റെ ഷഹ്സാദിന്റെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ചു ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍. ഒരുപക്ഷെ, പ്രവാസിയായ ഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ മരിക്കുന്നതോടെ കുടുംബം വഴിയാധാരമാകുന്ന  പല കഥകളും കേട്ടതും അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടു മായിരിക്കാം ഷഹ്സാദ്, തന്റെ വിയോഗത്തിന് ശേഷമുള്ള കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ഒരു രൂപ രേഖ തയ്യാറാക്കിയത്.ഒരു പുരുഷന്റെ തണലില്ലാതെ ഒരു സ്ത്രീ എങ്ങിനെ ഈ സമൂഹത്തില്‍ ജീവിക്കുമെന്നാണ്  എന്നെ അടുത്തറിയുന്ന പലരുടെയും ആശങ്ക.  ഒരു പുനര്‍ വിവാഹത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കൂടെ എന്ന് പലരും ചോദിക്കുന്നു.  മോഹന വാക്താനങ്ങളുമായി അടുത്ത് കൂടുന്ന പലരും കരുതുന്നത് വെറും കാമവെറി പൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വിധവയാണ് ഞാനെന്നാ.എന്നാല്‍ ആറു വര്‍ഷത്തെ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിനിടയില്‍  ഒരു ഭര്‍ത്താവിന്റെ എല്ലാ ദൗത്യങ്ങളും നിര്‍വഹിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്റെ ഷഹ്സാദ്. മനസ്സില്‍ മാത്രം ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങള്‍, തുറന്നു പറയാതെ തന്നെ സാധിപ്പിച്ചു തരുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു. പറയാന്‍ ബാക്കി വെച്ചതെല്ലാം ഡയറിത്താളുകളില്‍ കുറിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിയെന്തിനു എനിക്കൊരു ഭര്‍ത്താവ് ഈ ഭൂമിയില്‍ ? ഷഹ്സാദിന്റെ വലിയൊരാഗ്രഹമായിരുന്നു എന്നെ സ്കൂള്‍ ടീച്ചര്‍ ആയി കാണുക എന്നത്. ഒരുപാട് പ്രതിസന്ധികളെ മറികടന്നാണ് എന്നെ കൊണ്ട് B Ed   എടുപ്പിച്ചതും. എന്നാല്‍ ഷഹസാദിന്റെ ആ ഉറച്ച തീരുമാനം, ഇന്നെനിക്കു  ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ ജീവിക്കാനും മക്കളെ പോറ്റാനുമുള്ള  ഒരു ജീവിത മാര്‍ഗ്ഗമാണ്. എനിക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തവര്‍ പലപ്പോഴും എന്നോട് ചോദിക്കാറുണ്ട് 'ഒരിറ്റു കണ്ണുനീര്‍ പോലും വരുത്താതെ എങ്ങിനെ പിടിച്ചു നില്ക്കാന്‍ കഴിയുന്നു നിനക്കെന്നു'. അകാലത്തില്‍ താന്‍ മരണ മടഞ്ഞാല്‍, ഒരിക്കലും തന്നെ ഓര്‍ത്തു കരയരുത് എന്ന് മരിക്കുന്നതിന്റെ തൊട്ടു മുമ്പത്തെ ദിവസം എന്നോട് ഫോണിലൂടെ ഷഹ്സാദ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍, അത് മരണം മുന്നില്‍ കണ്ടു ജീവിക്കുന്ന ഒരു രോഗിയുടെ അവസാന വാക്കായിരിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ കരുതിയില്ല. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പോലും ആ വാഗ്ദത്ത നിര്‍വഹണത്തിലാണിന്നു''. 
ഷഹ്സാദ് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുക നീ , ഇന്നെലകളെ കുറിച്ചുള്ള പരാതിയോ നാളെയെ കുറിച്ചുള്ള വേവലാതിയോ ഇല്ലാത്ത നിന്റെ ഭാര്യയില്‍ അഭിമാനം കൊണ്ടു തന്നെ.         ഒരിക്കലും മരണമില്ലാത്ത ഷഹ്സാദിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്‌ മുന്നില്‍
...പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌...

എന്റെ ഷാജുക്ക ..

ഷാജുക്ക

വളരെ ചെറുപ്പത്തിലെ Shajuക്കാനെ (എന്റെ രണ്ടാമത്തെ ജേഷ്ടന്‍) ഞാന്‍ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയത് കൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തട്ടിപ്പില്‍ ഞാന്‍ ഇരയാവാറില്ല. എന്നാല്‍ പാവം ഫസീല (ഞങ്ങളുടെ പെങ്ങള്‍ ) എന്നും അതിനു ബാലിയാടാകും).

ഒരിക്കല്‍ സ്കൂള്‍ വെക്കേഷന്‍ സമയത്ത് ഫിറോസ്‌ (ഉപ്പാടെ കുടുംബത്തില്‍ പെട്ടൊരു പയ്യന്‍) ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ വിരുന്നു വന്നു.
നല്ല ഉഷ്ണ കാലമായതു കൊണ്ട് അന്ന് ഞാനും, ഫിറോസും, ഷാജുക്കയും, വെല്ലിമ്മയും (ഉമ്മാടെ ഉമ്മ) പുറത്തു കൊലായിലാണ് കിടന്നത്. കരണ്ടും ഇല്ലായിരുന്നു അന്ന്. ചെറിയ വിശറി കൊണ്ട് വീശി, ചൂടില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ സ്വയം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി കൊണ്ടേ യിരുന്നു.

പെട്ടന്നാണ് ഷാജുക്കാടെ പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായത് - ''ഞാന്‍ ഉറങ്ങുന്നത് വരെ എന്നെ ആരെങ്കിലും വീശി തന്നാല്‍, അവര്‍ക്ക് നാളെ രാവിലെ രണ്ടു രൂപ പ്രതിഫലമായി നല്‍കുന്നതാണ്''.

ഒഫെര്‍ നല്‍കുന്ന ആള്‍ ഷാജുക്ക ആയാത് കൊണ്ട് തന്നെ, ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാത്ത പോലെ കിടന്നു.
വീണ്ടും ഷാജുക്ക ഓഫര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു.

ഇരുപത്തഞ്ചു വര്‍ഷം മുമ്പ് അഞ്ചിലോ ആറിലോ പഠിക്കുന്ന എനിക്ക്, രണ്ടു രൂപ സ്വന്തമാക്കാന്‍ ആര്‍ത്തി ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, ആ ഒഫെര്‍ സ്വീകരിക്കാതിരുന്നത് എന്ന് എന്നെക്കാള്‍ നന്നായി ഷാജുക്കാക്കും അറിയാം.

എന്നാല്‍ പാവം ഫിറോസ്‌ ആ ഒഫെര്‍ സ്വീകരിച്ചു. അവനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു വട്ടം ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്‍ അതിനു തയ്യാറായിരുന്നില്ല. എങ്കില്‍ അവന്റെ വിധി അവന്‍ തന്നെ അനുഭവിക്കട്ടെ യെന്നു ഞാനും കരുതി.

എന്റെ അടുത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഫിറോസ്‌ എഴുന്നേറ്റ് ഷാജുക്കാടെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു, വിശറിയെടുത്ത് വീശാന്‍ തുടങ്ങി. ആ വീശല്‍ എത്ര നേരം തുടര്‍ന്നു എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഞാന്‍ ഒന്നുറങ്ങി എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോഴും ഫിറോസ്‌ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പാതി മയക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ''എടാ ഇക്ക ഉറങ്ങിയെങ്കില്‍ നീ വന്നു കിടന്നോ'.
അവന്‍ ഇക്ക ഉറങ്ങി എന്നുറപ്പു വരുത്തി എന്റെ അടുത്ത് വന്നു കിടന്നു.

പെട്ടെന്ന് ആരുടെയോ സംസാരം കേട്ട് ഞാന്‍ തല പൊക്കി നോക്കിയപ്പോള്‍ ഷാജുക്ക പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

''വീശല്‍ നിര്‍ത്തി അല്ലേ ? ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടൊന്നുമില്ല. ഇനി രണ്ടാമത് നിനക്ക് വേണമെങ്കില്‍ വീശി തുടങ്ങാം. ഇത് വരെ വീശിയത് എല്ലാം കാന്‍സല്‍ ആയി ''.

അതിനുള്ള ഫിറോസിന്റെ മറുപടി കേള്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ വീണ്ടും ഉറങ്ങിയിരുന്നു.

മഷ്കൂര്‍ യാ ഇഖ്‌വാന്‍ മഷ്കൂര്‍

ഇരുപതാമത്തെ വയസ്സില്‍ പ്രവാസ മോഹവുമായി ഞാന്‍ എത്തിപ്പെട്ടത് സലാലയിലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ജോലിയും, സ്വന്തമായി ചെയ്തു പരിചയമില്ലാത്ത ഞാന്‍ പല ജോലികളും അവിടെ ചെയ്തു. പതിനൊന്നു വര്‍ഷത്തെ അവിടുത്തെ ജീവിതം, ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന എന്റെ സ്വന്തം നാട് കഴിഞ്ഞാല്‍, എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമുള്ളതാക്കി സലാല. ഏതൊരു മലയാളി മനസ്സിനെയും കീഴടക്കാന്‍ പ്രാപ്തമായിരുന്നു സലാലയിലെ കേരളത്തെ വെല്ലുന്ന തെങ്ങിന്‍ തോപ്പുകളും വാഴ കൃഷികളും. വര്‍ഷത്തില്‍ മൂന്നു മാസം ലഭിക്കുന്ന ചാറ്റല്‍ മഴയും, മേഘാവൃതമായ കാലാവസ്ഥയും സലാലയെ വീണ്ടും മറ്റു ഗള്‍ഫ്‌ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കി.

സാധാരണയില്‍ ഗള്‍ഫില്‍ എത്തി ഒരു ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസന്‍സ് സ്വന്തമാക്കിയാല്‍, ഒരു ബിരുദാനന്തര ബിരുദം കരസ്ഥമാക്കിയ  പ്രതീതിയാണ് സാധാരണക്കാര്‍ക്കിടയില്‍. സലാലയിലെത്തി ഒരു വര്‍ഷം തികയുമ്പോള്‍ ആ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം ഞാന്‍ സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു.

ലൈസന്‍സ് കിട്ടി ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം, വാഹനത്തെ കുറിച്ചോ റോഡിനെ കുറിച്ചോ കൂടുതലൊന്നും അറിയാത്ത ഞാന്‍, മാധവ്ജി വെല്ജി എന്ന ഫുഡ്‌ സ്റ്റഫ് കമ്പനിയില്‍ ഡ്രൈവര്‍ കം സയില്‍സ്മാന്‍ ആയി ജോലിക്ക് കയറി. പുതിയ സയില്‍സ്മാന്റെ കഴിവ് പരീക്ഷിക്കാന്‍ കമ്പനി, കുറെ കാലമായി ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു നിസ്സാന്‍ ഉര്‍വാന്‍ ഡെലിവറി വാന്‍ എനിക്ക് തരുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു ലക്ഷ്യവും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് കാലമായി കെട്ടി കിടപ്പുള്ള കുറെ വീട്ടുപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ കുത്തി നിറക്കുക. സാധാരണ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വിറ്റ് പോകാന്‍ സാധ്യതയില്ലാത്ത സാധനങ്ങള്‍ ആയതു കൊണ്ട് വല്ലാത്തൊരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു എനിക്കത്. എന്നാല്‍ വിശാല മനസ്കരായ കമ്പനിയിലെ മറ്റു സയില്‍സ്മാന്മാര്‍ ഒരു ഉപാധി പറഞ്ഞു തന്നു. ഈ സാധനങ്ങളുമായി നീ ജെബല്‍ (മല) കയറുക. അവിടെ സാധാരണ സയില്‍സ് വാഹനങ്ങള്‍ എത്താത്ത സ്ഥലങ്ങളും കടകളുമുണ്ട്.  ഏതെങ്കിലും സയില്‍സ് വാഹനങ്ങള്‍ അവിടെ ചെന്നാല്‍ അവിടുത്തെ കടക്കാര്‍, വണ്ടിയില്‍ കാണുന്ന സാധനങ്ങള്‍ കൂടുതലും മേടിച്ചു കടയില്‍ സ്റ്റോക്ക് ചെയ്യും. നിനക്ക് എളുപ്പത്തില്‍ സയിലും നടക്കും. 

കേട്ടപാതി ഞാന്‍ പോകേണ്ട വഴിയും സ്ഥലവും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. വാഹനം ഓടിക്കാനുള്ള ഒരു പുതിയ ഡ്രൈവറുടെ ആവേശവും, ജോലിയില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനുള്ള ആര്‍ത്തിയും എന്നെ ജബലിലേക്ക് കച്ചവടത്തിനയച്ചു. ജൂലൈ മാസത്തെ  മേഘാവൃതമായ കാലാവസ്ഥയായിരുന്നു അന്ന്.

ജെബലിനു മുകളിലേക്ക് കയറും തോറും അന്തരീക്ഷം കൂടുതല്‍ ഇരുണ്ടതാവാന്‍ തുടങ്ങി. ജെബലിനു മുകളില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും തൊട്ടടുത്ത വാഹനത്തെ പോലും കാണാന്‍ സാധിക്കാത്ത നിലയില്‍ കോടമഞ്ഞു കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു അന്തരീക്ഷം മുഴുവന്‍. എന്തായാലും വന്നതല്ലേ മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. വണ്ടിയുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഓണ്‍ ചെയ്തിട്ടും തൊട്ടു മുന്നില്‍ പോകുന്ന വാഹനത്തെ കാണാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു. റോഡിനു നടുവില്‍ പിടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള റിഫ്ലക്ടറിന്‍റെ സഹായത്തോടെ ഞാന്‍ ആദ്യ കടയിലെത്തി. കുറച്ചു സാധനങ്ങള്‍ ആ കടക്കാരന്‍ മേടിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആവേശം കൂടി. ഇനി അടുത്ത കട എവിടെയാണ് എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് കടക്കാരന്‍ മറുപടി തന്നു.

''ഇവിടെ നിന്നും അഞ്ചു കിലോമീറ്റെര്‍ പോയാല്‍ ഒരു കടയുണ്ട്, പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ വന്നത് പോലെയുള്ള ടാറിട്ട റോഡല്ല. ആ കടക്കാരന്‍ സാധനങ്ങള്‍ നന്നായി മേടിക്കും. ഇവിടെ വരുന്ന സയില്‍സ് വണ്ടിക്കാരെയെല്ലാം  അങ്ങോട്ട്‌ അയക്കണം എന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. റോഡു ശരിയല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആരും അങ്ങോട്ട്‌ പോകാന്‍ തയ്യാറാവാറില്ല. താല്പര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ പൊയ്ക്കോ, കച്ചവടം നന്നായി നടക്കും''. 

എന്നിലുള്ള പുതു സയില്‍സ്മാന്‍ സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. ഒരല്പം ത്യാഗം സഹിച്ചായാലും അങ്ങോട്ട്‌ പോവുക തന്നെ ചെയ്യാം. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ വണ്ടിയിലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം കാലിയാക്കി കമ്പനിയിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെല്ലുന്ന എന്നെ ഞാന്‍, വിജയശ്രീ ലാളിതനായി വരുന്ന ഒരു യോദ്ധാവായി സ്വപ്നം കണ്ടു. വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത എന്റെ അടുത്ത് വന്നു കടക്കാരന്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി. 
 

''വണ്ടി സൂക്ഷിച്ചു ഓടിക്കണേ, വലിയ ഗര്‍ത്തങ്ങളാണ് രണ്ടു ഭാഗവും''. 

ശരി - ഞാന്‍ തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. ഒരുപാട് കാലത്തെ  പരിചയമുള്ള ഒരു ഡ്രൈവറുടെ ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.  രണ്ടു  കിലോ മീറ്റെറോളം മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോഴേക്കും റോഡ്‌ വളരെ അപകടം നിറഞ്ഞതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇരു ഭാഗത്തും വലിയ വലിയ താഴ്ചകളും അഗാതമായ ഗര്‍ത്തങ്ങളും എന്റെ ആത്മ ബലത്തെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു. മുന്നോട്ടു പോകും തോറും വണ്ടി ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും മറിയും വിധം ആടിയുലഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് വണ്ടിയുടെ പിന്‍ ചക്രം ഒരു കുഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മുന്നിലോട്ടു വണ്ടി എടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും തോറും പിന്‍ ചക്രം വഴുതു വഴുതി താഴേക്കു പോകുന്നതായി മനസ്സിലായി.  പുറത്തിറങ്ങി നോക്കിയപ്പോള്‍ വണ്ടിയുടെ പിന്‍ ഭാഗം പൂര്‍ണ്ണ മായും  ചെരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇടത്തും വലത്തും വലിയ കൊക്കകളാണ് കാണുന്നത്. 

വണ്ടി മുന്നിലോട്ടു എടുക്കാനുള്ള എന്റെ ഓരോ ശ്രമത്തിലും കൊക്കയിലേക്ക് മറിയാന്‍ പരുവത്തില്‍ വണ്ടി പിറകിലോട്ടു വീണ്ടും വീണ്ടും ചെരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. കൈ കാലുകള്‍ വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നൊന്തു പ്രസവിച്ച മാതാവിന്റെയും, ജന്മം നല്‍കിയ പിതാവിന്റെയും, ഗുരുക്കന്മാരുടെയും മുഖങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു. സഹായിക്കാന്‍ സര്‍വ്വേശ്വരനല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കും കഴിയില്ല എന്ന ബോധം മനസ്സിനെ പ്രാര്‍ഥനാ നിര്‍ഭരമാക്കി.  എന്റെ ശരീരം വിയര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കൈ മുതലായി ഉണ്ടായിരുന്ന ആത്മ ബലം മുഴുവന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഫലം കാണാത്ത എന്റെ ശ്രമത്തിന്റെ രണ്ടു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ഒരു വാഹനം പോലും ആ വഴിയെ വന്നതില്ല. ഇരുള്‍ മൂടിയ ആ മല മുകളില്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ സങ്കടപ്പെട്ടു. പച്ച വെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ വീണ്ടും മണിക്കൂറുകള്‍ നീങ്ങി. സമയം രാത്രിയോടടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണു നീരിനു പകരം രക്തം കണ്ണില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങി കവിള്‍ തടങ്ങളെ നനക്കുന്നതായി തോന്നി. വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കൊണ്ട് തല ചുറ്റാന്‍ തുടങ്ങി. പൊട്ടുമാറു പരുവത്തില്‍ ചങ്ക് വരണ്ടു ഉണങ്ങി. അട്ടഹസിച്ചു ഒന്ന് കരയാന്‍ പോലും ശേഷിയില്ലാത്തണ്ണം ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു.

വണ്ടി കയറ്റാനുള്ള എന്റെ ഓരോ ശ്രമവും മരണത്തെ മുന്നില്‍ കാണിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ വണ്ടിയോട് കൂടെ ഞാന്‍ ഈ കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞാല്‍ ആഴ്ചകള്‍ക്കും മാസങ്ങള്‍ക്കും ശേഷമായിരിക്കും ഒരു പക്ഷെ ഡെഡ് ബോഡി കിട്ടുന്നത്. വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ഒന്ന് കാണാന്‍ പോലും പറ്റാത്ത നിലയില്‍ അഴുകിയിരിക്കും അപ്പോള്‍ എന്റെ ശരീരം. എന്റെ കുടുമ്പക്കാരും, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും എങ്ങിനെയായിരിക്കും ആ വാര്‍ത്തയെ സ്വീകരിക്കുന്നത്? എന്റെ ചിന്തകള്‍ മരണത്തെ കുറിച്ച് മാത്രമായി. 

മനസ്സിലെ ഭയവും, വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യവും എന്റെ തളര്‍ച്ചയെ പരിപൂര്‍ണ്ണമാക്കി. ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഞാന്‍ പതുക്കെ തളര്‍ന്നു സ്റ്റിയറിങ്ങിലേക്ക് വീണു. എന്റെ ബോധം പൂര്‍ണ്ണ മായും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു അപ്പോള്‍. ആ അബോധാവസ്ഥ എത്ര നേരം നീണ്ടു പോയി  എന്നെനിക്കറിയില്ല. 


പെട്ടെന്ന് മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായ വെളിച്ചം വന്നടിച്ചു. തണുത്ത വെള്ളത്തുള്ളികള്‍  എന്റെ മുഖത്തെ നനച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നു. വെള്ള വസ്ത്ര ധാരികളായ രണ്ടു പേര്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും ഭയന്നു. ദൈവം പറഞ്ഞു വിട്ട മാലാഖമാരോ ഇത്? സംസാരിക്കാനൊന്നും അവര്‍ തുനിഞ്ഞില്ല. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ലൈറ്റടിച്ച് നിര്‍ത്തിയ ലാന്‍ഡ് ക്രൂസര്‍ പിക്കപ്പും എന്റെ വണ്ടിയും ബെല്‍റ്റ്‌ കൊണ്ട് ബന്തിപ്പിച്ചു. അവരുടെ വണ്ടി മുന്നിലേക്ക്‌ നീങ്ങുന്നതനുസരിച്ചു എന്റെ വണ്ടിയും ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മൂന്നു കിലോമീറ്ററോളം വലിച്ചു എന്റെ വണ്ടിയെ ടാറിട്ട റോട്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചു ആ ലാന്‍ഡ് ക്രൂസര്‍. ഞാന്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നതിനിടയില്‍, വെള്ള വസ്ത്ര ധാരികളായ ആ അറബികള്‍ ബെല്‍റ്റ്‌ വേര്‍പ്പെടുത്തി അവരുടെ വണ്ടിയിലേക്ക് തിരിച്ചു കയറിയിരുന്നു. ഒരു നന്ദി പറയാന്‍ ഞാന്‍ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ആ വണ്ടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി....
മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്ന ആ വണ്ടിക്കാരോട് ഞാന്‍ കൈകള്‍ പൊക്കി ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ചു.

''മഷ്കൂര്‍ യാ ഇഖ്‌വാന്‍ മഷ്കൂര്‍'' - നന്ദി സഹോദരങ്ങളെ നന്ദി .  

അതിനു മുമ്പോ ശേഷമോ ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ അങ്ങനൊരു നന്ദി ആരോടും പറഞ്ഞതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.

മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് (https://www.facebook.com/groups/malayalamblogwriters)ഗ്രൂപ്പും, 
താങ്ക് യൂ എന്ന മലയാളം സിനിമയും (ttps://www.facebook.com/ThankYouMMovie )

സംയുക്തമായി നടത്തുന്ന  'thank you' എന്ന മത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി എഴുതിയതാണ് ഈ അനുഭവം.  

മഅദനിയുടെ രാഷ്ട്രീയം

                അബ്ദുനാസര്‍ മഅദനി സ്വതന്ത്രമായി വെളിയില്‍ ജീവിക്കുന്നതിനെ ആരൊക്കയോ ഭയക്കുന്നു വെന്നും, ആ ഭയക്കുന്നവര്‍ നിസാരക്കാരല്ലായെന്നും വേണ്ടേ, ആദ്യം ഒമ്പതരയും, ഇപ്പോള്‍ രണ്ടും വര്‍ഷത്തോളമായി അകാരണമായി ജയില്‍ ജീവിതം നയിക്കുന്ന മഅദനിയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കേണ്ടത്. പണ്ട് എപ്പോഴോ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ അല്പം വികാര ഭരിതമായി സംസാരിച്ചു എന്നതിനപ്പുറം എന്ത് തെറ്റാണ് അദ്ദേഹം ഈ നാടിനോട് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്? തീവ്രമായി പ്രസംഗിച്ചു എന്നതായിരുന്നു അദ്ധേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ മുന്‍കാലങ്ങളില്‍ ആരോപിച്ചിരുന്ന കുറ്റം. എന്നാല്‍ അദ്ദേഹത്തെക്കാള്‍ ആയിരം മടങ്ങ്‌ തീവ്രദയില്‍ പ്രസംഗിക്കുന്ന സ്ത്രീകള്‍ പോലും ഇന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നടക്കുന്നില്ലേ നമ്മുടെ ഈ നാട്ടില്‍? എന്തെ അവരുടെ പേരില്‍ ഒരു പെറ്റിക്കേസ് പോലും ചാര്‍ജ് ചെയ്യാന്‍ പോലീസും മാറിവരുന്ന സര്‍ക്കാറുകളും തയ്യാറാകാത്തത്?

പൊന്നാനി ഇലെക്ഷന്‍ പ്രചാരണ സമയത്ത് പിണറായി വിജയന്റെ മദ്ഹ് (മഹത്വം) മഅദനി ആവേശത്തോടെ പ്രസംഗിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നത്, പണ്ട് മഅദനിയുടെ തന്നെ മത പ്രസംഗങ്ങളില്‍ കേട്ടിട്ടുള്ള ഇസ്ലാമിലെ വീര പുരുഷ്യന്മാരായ ബിലാലിന്റെയും (റ) ഹംസയുടെയും (റ) പേരുകളായിരുന്നു. 

എന്നാല്‍ മഅദനിക്കും  പിണറായിക്കും ഉദ്ദേശിച്ച റിസള്‍ട്ട്, പൊന്നാനിയില്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അച്ചുതാനന്തന്‍ മഅദനിയെ തള്ളിപ്പറയുകയും കൂടി ചെയ്തപ്പോള്‍, മഅദനിയുടെ പ്രസംഗം (പിണറായി മദ്ഹ്) ലക്‌ഷ്യം കാണാതെ പോയി. പൊന്നാനിയില്‍ പോലും രാഷ്ട്രീയ നേട്ടമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മഅദനിയെ രണ്ടു വര്‍ഷത്തോളം CPIM ഉം മനപ്പൂര്‍വ്വം മറന്നു.

പരപ്പന അഗ്രഹാര ജയിലിലെ ഈ രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ ജയില്‍ വാസത്തിനിടയില്‍  MA ബേബി അബ്ദുനാസര്‍ മഅദനിയെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത ദിവസവും, മുസ്ലിം ലീഗ് നേതാക്കന്മാര്‍ മഅദനിയെ കാണാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത ദിവസവും ഒന്നായി എന്നത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

മഅദനിയുടെ അറസ്റ്റ്‌ ലീഗ് നേതാക്കന്മാരുടെ ഗൂഡാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെന്നും, ലീഗിന് ഇതില്‍ വ്യക്തമായ പങ്കുണ്ട് എന്ന് മഅദനി തന്നോട് പറഞ്ഞുവെന്നും, PTA റഹിം MLA അബ്ദുനാസര്‍ മഅദനിയെ ജയിലില്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചു, വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് വരെ 'നിയമം നിയമത്തിന്റെ വഴിക്ക് പോകട്ടെ' എന്നതായിരുന്നു മഅദനി വിഷയത്തില്‍ ലീഗിന്റെ നിലപാട്. എന്നാല്‍ റൌഫ് ചെയ്തപോലെ എന്തെങ്കിലും കൊടുംകൈ ചെയ്യാന്‍, മഅദനി - PTA ബന്ധം മൂലം കാരണമാകുമോ എന്ന ലീഗിന്റെ ഭയമായിരിക്കാം - ഈ നിലപാട് മാറ്റത്തിനും മുതിര്‍ന്ന നേതാക്കന്മാരെ തന്നെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ജയിലിലേക്ക് അയക്കാനും പാര്‍ട്ടിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

മഅദനി വിഷയത്തില്‍ UDF മൌനം പാലിക്കുന്നോളം കാലം, തങ്ങള്‍ക്കും മൌനം പാലിക്കാം എന്ന് മഅദനിയെ രാഷ്ട്രീയമായി ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള LDF ഉം നിശ്ചയിച്ചു കാണണം. എന്നാല്‍ ലീഗ് നേതാക്കന്മാര്‍ മഅദനിയെ ജയിലില്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍, ലീഗിന്റെ നിരപരാതിത്വം വെളിപ്പെടുത്തുകയും, രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റെ കള്ളത്തരത്തില്‍ രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യമില്ലാത്ത   മഅദനി അത് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും. ആ വിശ്വാസം അടുത്ത തവണ മഅദനി ജയില്‍ മോചിതനാകുമ്പോള്‍ ചന്ദ്രശേകരന്‍ നായര്‍ സ്റ്റേഡിയത്തില്‍ മഅദനിക്കു കൊടുക്കാന്‍ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള സ്വീകരണ യോഗത്തില്‍ അദ്ധ്യക്ഷ സ്ഥാനം CPIM ന്റെ നേതാക്കന്മാര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയേക്കാം. ഈ ഭയമാണ്, ലീഗ് നേതാക്കന്മാരെക്കാള്‍ അരമണിക്കൂര്‍ മുമ്പേ അഗ്രഹാര ജയിലിന്റെ ഗേറ്റ് MA ബേബി കടന്നിരിക്കണം എന്ന പാര്‍ട്ടി തീരുമാനത്തിന് പിറകിലെന്ന്, രാഷ്ട്രീയം അല്പം പോലും അറിയാത്ത എനിക്ക് പോലും തോന്നിയെങ്കില്‍ അത് യാദൃശ്ചികം മാത്രമായിരിക്കാം.  

ഒരുപാട് വൈകിയാണെങ്കിലും രണ്ടു മുന്നണികളും ഇപ്പോള്‍ കാണിക്കുന്ന ഈ താല്പര്യം ലക്‌ഷ്യം കാണട്ടെയെന്നു ആത്മാര്‍ഥമായി ആശിക്കാം. 

മഅദനി - താങ്കളുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അതിയായ സങ്കടവും, വിഷമവുമുണ്ട്. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകില്‍ വൃത്തികെട്ട രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യം വേണം, അല്ലെങ്കില്‍ ശക്തമായ ജന പിന്തുണ വേണം. ഇത് രണ്ടും കൈ മുതലായി ഇല്ലായെന്ന് പത്തു പതിമൂന്നു വര്‍ഷമായി താങ്കള്‍ തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. സത്യ സന്ധനായ ഒരു മുസ്ലിം പണ്ഡിതന് പറ്റിയ പണിയല്ല നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഈ രാഷ്ട്രീയം എന്ന് ഇനിയും താങ്കള്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

2012 ല്‍ നിന്നും 2013 ലേക്ക്.

                  എന്തൊക്കയോ ചെയ്തു തീര്‍ത്തു, പലതും ബാക്കിയാക്കി രണ്ടായിരത്തി പന്ത്രണ്ടു വിട പറഞ്ഞപ്പോള്‍, സൃഷ്ടാവ് കനിഞ്ഞേകിയ ആയുസ്സിലെ ഒരു വര്‍ഷംകൂടി കൊഴിഞ്ഞു പോയല്ലോ എന്നൊരു ദുഖമുണ്ട് മനസ്സില്‍.

           കൊലപാതകങ്ങളും, ബാലാത്സങ്ങങ്ങളും ഒരുപാട് നടക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമാണ് നമ്മുടെ ഇന്ത്യ. ദിവസവും പത്ര മാധ്യമങ്ങള്‍ തുറന്നാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ പീഡനങ്ങളുടെയും കൊലപാതകങ്ങളുടെതു മായിരിക്കും. എന്നാല്‍ ജ്യോതി എന്ന സഹോദരി ഡല്‍ഹിയുടെ തെരിവീധിയില്‍ ആറോളം കാമ വെറിയന്മാരായിട്ടുള്ള മനുഷ്യ മൃഗങ്ങളാല്‍ പിച്ചി ചീന്തപ്പെട്ടു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍, ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെട്ടു പോയി. ഒരിക്കലും ഞാന്‍ നേരിട്ട് കാണാത്ത ആ സഹോദരിയുടെ ജനനേന്ത്രിയത്തിലൂടെ കമ്പിവടി കയറ്റിയെന്നും, അത് പുറത്തെടുത്തപ്പോള്‍ കുടല്‍മാല പുറത്തു വന്നെന്നും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍, ഒരാണായി ഇന്ത്യയില്‍ ഞാന്‍ പിറന്നിട്ടും, ഈ ക്രൂര കൃത്യത്തിനെതിരെ ഒരു ചെറുവിരല്‍ അനക്കാന്‍ പോലും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ലജ്ജയും പുച്ഛവും തോന്നി. ഈ വര്‍ഷത്തിലെ ഒരു വലിയ ദുഖമായി ജ്യോതിയുടെ വേര്‍പ്പാട് മനസ്സില്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് 2012 എന്നില്‍ നിന്നും കടന്നു പോകുന്നത്.

             എന്തൊക്കയോ നേടി എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിക്കുമ്പോഴും, കുഞ്ഞിത്ത എന്ന് ഞാന്‍ വിളിച്ചിരുന്ന, മോനെ എന്ന് മാത്രം എന്നെ അഭിസംബോധന ചെയ്തിരുന്ന, എന്റെ മാതാവിന് തുല്യം ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിത്ത, ഹജ്ജിനു പോയി തിരിച്ചു വരുന്നതിനു മുമ്പായി സൌദിയില്‍ വെച്ച് മരണപ്പെട്ടത് 2012 ല്‍ എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമുള്ള ദുഖവും നഷ്ടവുമായിരുന്നു. നാഥാ നിന്റെ അപാരമായ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ആ കുഞ്ഞിത്തയോട് കൂടെ ഞങ്ങളെയും നീ ഉള്‍പ്പെടുത്തണമേ.

                     മൂന്നു മക്കളുടെ പിതാവായ എനിക്ക്, മൂത്തത് രണ്ടും ആണ്മക്കളായപ്പോള്‍ ( മിസ്വബ്, റയ്യാന്‍ ) മൂന്നാമത്തെതൊരു പെണ്‍കുട്ടി യാകണമെന്നു ഞാന്‍ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു, പ്രാര്‍ഥിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനക്കുള്ള പ്രതിഫലമെന്നോണം എനിക്കൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ (സിദ്രത്തുല്‍ മുന്‍തഹ) തന്നു സര്‍വ്വേശ്വരന്‍ അനുഗ്രഹിച്ചത് 2012 ലെ നവംബര്‍ 19 നായിരുന്നു. 2012 ലെ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം എന്റെ മകളുടെ പിറവി തന്നെയാണ്. 2012 നെ ഞാന്‍ എന്നും ഓര്‍ക്കുന്നതും എന്റെ മകളുടെ ഈ പിറവിയെ അനുസ്മരിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും.    

                        കുറെ പ്രതീക്ഷകളും, ആഗ്രഹങ്ങളും മനസ്സില്‍ ഒതുക്കി 2013 നെ വരവേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയും, സന്തോഷത്തോടെയും ഞാനാശംസിക്കുന്നു സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും ഒരു പുതു വര്‍ഷം.

എന്റെ പെരുന്നാള്‍ ........

           പെരുന്നാള്‍ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ആദ്യം ഓടി എത്തുന്ന മുഖം എന്റെ വെല്ലിമ്മയുടെതാണ് (ഉപ്പാടെ ഉമ്മ). 

പെരുന്നാളും മറ്റു ആഘോഷങ്ങളും വരുന്നു എന്ന്, ദിവസങ്ങള്‍ക്കും ആഴ്ചകള്‍ക്കും മുമ്പേ ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചിരുന്നത് വെല്ലിമ്മയുടെ ഒരുക്കങ്ങളായിരുന്നു. നിസ്സാര കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പിണങ്ങുകയും വാശി പിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെയായിരുന്നു എന്റെ വെല്ലിമ്മ. 

ഉപ്പയെല്ലാം ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഒരു കൊച്ചു വീട്, താമസ യോഗ്യമല്ലാഞ്ഞിട്ടും അത് ഒഴിവാക്കാന്‍ വെല്ലിമ്മ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇടക്കെല്ലാം ഞങ്ങളോട് പിണങ്ങി ചെന്നിരിക്കാന്‍ വെല്ലിമ്മ കണ്ടെത്തിയ ഒരിടമായിരുന്നു അത്. ഒരു ഹജ്ജ് പെരുന്നാളിന് തലേ ദിവസമാണത്രെ എന്റെ വെല്ലിപ്പ ആ വീട്ടില്‍ കിടന്നു മരിച്ചത്.  

പെരുന്നാളുകള്‍ക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം മുമ്പ് ഞാനോ ജേഷ്ടന്മാരോ വെല്ലിമ്മാടെ ആ വീട്ടില്‍ യാസീന്‍ ഓതി (ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം) ദുആ ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍, വെല്ലിമ്മ പെരുന്നാളിന് കൂടെ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഉണ്ടാവില്ല എന്നത് ഉറപ്പാണ്. അത്കൊണ്ട് തന്നെ പെരുന്നാളിന് ഒരാഴ്ചമുമ്പേ എന്റെ ഉമ്മ ചോദിക്കും. ''ഇപ്രാവശ്യം ആരാ വെല്ലിമ്മാടെ അവിടെ ഓതാന്‍ പോകുന്നെ''? എന്ന്. 

ഖുര്‍ആന്‍ ഓതിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്തെങ്കിലും കൈമടക്ക്‌ (ടിപ്സ്) വെല്ലിമ്മ തരാതിരിക്കില്ല. യാസീന്‍ ഓതാന്‍ വെല്ലിമ്മാക്ക് അറിയില്ലായെങ്കിലും, ഞങ്ങള്‍ ഓതുന്നതിനിടക്ക് കയറി വെല്ലിമ്മ ഒന്ന് ചോദിക്കും "എത്ര മുബീന്‍ ആയി മോനെ"? എന്ന്. 

അത് ചോദിക്കാന്‍ കാരണം - ഷാജുക്ക (എന്റെ രണ്ടാമത്തെ ജേഷ്ടന്‍) ആണ് ഖുര്‍ആന്‍ ഓതുന്നതെങ്കില്‍, ഏഴ് മുബീന്‍ എന്നത് മൂന്നോ നാലോ ആയി കുറയുമത്രെ. ഓതി കഴിയുമ്പോഴേക്കും ചായയും പലഹാരങ്ങളും റെഡി ആയിരിക്കും. അത് മുഴുവന്‍ കഴിച്ചില്ലെങ്കിലും വെല്ലിമ്മ പിണങ്ങും. 

പെരുന്നാളിന് രണ്ടു ദിവസം മുമ്പേ ഉമ്മയുടെ വക ഒരു ക്ലാസ് ഉണ്ടായിരിക്കും  ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ക്ക്‌. ഉറക്കെ ചിരിക്കരുത്, കൂടുതല്‍ തമാശകള്‍ പറയരുത്, TV റേഡിയോ എന്നിവയില്‍ ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണങ്ങളോ  ഇസ്ലാമിക പ്രോഗ്രാമുകളോ അല്ലാത്ത മറ്റൊന്നും വെക്കരുത്, പടക്കം പൊട്ടിക്കരുത്‌.  ഈ വിധ കാര്യങ്ങള്‍ വെല്ലിമ്മാനെ പ്രകോപിപ്പിക്കാനും, പിണങ്ങി പോകാനും ഇടം വരുത്തും എന്ന ഉമ്മയുടെ വര്‍ഷങ്ങളോളമായിട്ടുള്ള പഠനത്തില്‍ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന സത്യം ഞങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ് ഈ ക്ലാസ്സിന്റെ മുഖ്യ ലക്‌ഷ്യം. 

പെരുന്നാളിന്റെ തലേ ദിവസം വെല്ലിമ്മാക്ക് വേണ്ടിയുള്ള മൈലാഞ്ചി അരക്കല്‍ പെങ്ങളുടെ ഡ്യൂട്ടിയില്‍ പെട്ടതാണ്. രാത്രി കൈ നിറയെ മൈലാഞ്ചി ഇടണമെന്നതും, അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു ആദ്യം കുളിക്കണമെന്നതും വെല്ലിമ്മാക്ക് നിര്‍ബന്തമായിരുന്നു. ഹജ്ജ് പെരുന്നാളിന്റെ ദിവസം അതിരാവിലെ ആദ്യം കുളിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഹജ്ജ് വെള്ളത്തില്‍ കുളിച്ച കൂലി കിട്ടും എന്നാണു വെല്ലിമ്മ പറയാറ്.  

എന്ത് സാധനം സ്വന്തമായി വെല്ലിമ്മാടെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയാലും അത് ആര്‍ക്കെങ്കിലും വീതിച്ചു കൊടുത്താലേ വെല്ലിമ്മാക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടാവൂ. ആരെങ്കിലും അതിനെ എതിര്‍ത്താല്‍ ഉടനെ വെല്ലിമ്മ പറയും, 'എനിക്കും മരിക്കണ്ടേ മോനെ' എന്ന്. ആ ചോദ്യം പലപ്പോഴും നെഞ്ചിനുള്ളിലേക്ക് തുളച്ചു കയറാറുണ്ട്. 

എന്റെ ആ വെല്ലിമ്മ ഇല്ലാത്ത മൂന്നാമത്തെ ഹജ്ജ് പെരുന്നാളാണ് ഇത്. നാഥാ! എന്റെ വെല്ലിമ്മാക്ക് നീ പൊറുത്തു കൊടുത്ത്, അവരെയും ഞങ്ങളെയും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഒരുമിച്ച്‌ കൂട്ടണമേ - ആമീന്‍.

എന്റെ വെല്ലിമ്മ - അറക്ക വീട്ടില്‍ ആയിഷ.

************************************************************************************

ഇബ്രാഹിം നബി (അ) ന്റെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട പ്രാര്‍ത്ഥനക്കൊടുവില്‍ ഇസ്മയില്‍ എന്ന കുഞ്ഞു പിറക്കുകയും, പിന്നീട് ആ കുഞ്ഞിനെ ബലിയര്‍പ്പിക്കാന്‍ ദൈവ കല്പന ഉണ്ടായപ്പോള്‍, നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ആ കല്പന നടപ്പിലാക്കാന്‍ ആ പിതാവ് തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്ത, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ത്യാഗ സ്മരണ നെഞ്ചിലേറ്റി ലോക മുസ്ലിംകള്‍ ബലി പെരുന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍,

തനിക്ക് പിറന്ന പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനേയും, ഭാര്യ ഹാജറയെയും മരുഭൂമിയില്‍ തനിച്ചാക്കി, ദൈവത്തിന്റെ മറ്റൊരു കല്പന നടപ്പിലാക്കാന്‍ യാത്ര പുറപ്പെടാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ "എന്നെ ഈ കര്‍തവ്യം ഏല്‍പിച്ച നാഥന്‍ നിനക്ക് തുണയായി ഉണ്ടാകും ഹാജറ" എന്ന് പറഞ്ഞ ഇബ്രാഹിം നബി (അ) -

ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ത്യാഗം അനുഭവിക്കുന്ന മൊത്തം പ്രാവസികളുടെ കൂടി പ്രതിനിധിയായിരുന്നു എന്ന് പറയാനേ എനിക്ക് താല്പര്യം.
************************************************************************************
ഇവിടം സന്ദര്‍ശിച്ച എല്ലാവര്‍ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ബലിപെരുന്നാള്‍ ആശസകള്‍.

ഞാനാരാ മോന്‍ !

എന്റെ വീടിന്റെ തൊട്ടു പടിഞ്ഞാറേ വീട് അബൂബക്കര്‍ക്കാടേതാണ് (പടച്ചവന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഖബര്‍ സ്വര്ഗ്ഗമാക്കട്ടെ - ആമീന്‍) 

എല്ലാ വര്‍ഷവും ഒരു ആണ്ടു നേര്ച്ച അവിടെ നടത്താറുണ്ട്‌. ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ വീടുകളില്‍ നിന്നും ആളുകള്‍ ആ നേര്ച്ചയില്‍ പങ്കെടുക്കാനും അവിടുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും വരാറുണ്ട് എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ, ആ നേര്ച്ച എനിക്കെല്ലാം ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ പ്രതീതി നല്‍കിയിരുന്നു. ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പേ പന്തല്‍ കെട്ടുന്നതിനും മറ്റു ഒരുക്കങ്ങള്‍ക്കും ഞാന്‍ മുന്പന്തിയിലെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. പ്രായത്തിനപ്പുറമുള്ള എന്റെ പക്വതയോ, കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാനുള്ള എന്റെ ആവേശമോ എന്നറിയില്ല, എന്ത് കാര്യത്തിനും അബൂബക്കര്‍ക്ക എന്നെയും പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

അന്ന് എനിക്ക് എട്ടു വയസ്സായിരുന്നു എന്നാണെന്റെ ഓര്‍മ്മ. പതിവുപോലെ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ആ ഉത്സവം (ആണ്ടു നേര്ച്ച) വന്നെത്തി. രണ്ടാഴ്ച മുമ്പേ അബൂബക്കര്ക പെരുമ്പിലാവ് ചന്തയില്‍ പോയി പോത്തിനെ കൊണ്ട് വന്നു. സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നാല്‍ പാടത്തും പറമ്പിലും പോയി പുല്ലും വൈക്കോലും ശേഖരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു പോത്തിന് തീറ്റ കൊടുക്കലാണ് എന്റെ പ്രധാന ജോലി. സ്കൂളും മദ്രസ്സയുമില്ലാത്ത ദിവസ്സമായാല്‍ പിന്നെ പോത്തിനെ പുല്ലു തീറ്റിച്ചു മടുപ്പിക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ലക്‌ഷ്യം. രണ്ടാഴ്ച പോത്തിനെ വളര്‍ത്തുമ്പോഴേക്കും രണ്ടു കിലോ ഇറച്ചി പോത്തിന്റെ ശരീരത്തില്‍ എന്റെ വകയായി കൂടിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് എല്ലാവരും പറയണം, അത് കേട്ട് എനിക്ക് അഹങ്കരിക്കണം. ഇത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശവും. നേര്‍ച്ചയുടെ അന്ന് ആ ലക്‌ഷ്യം ഞാന്‍ സഫലീകരിച്ചു എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വയം അഹങ്കരിക്കാറുമുണ്ട്.

ഈ പ്രാവശ്യത്തെ നേര്‍ച്ചക്കുള്ള എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും പൂര്‍ത്തിയായി കഴിഞ്ഞു. നാളത്തെ നേര്‍ച്ചക്കുള്ള അവസാനത്തെ മിനുക്ക്‌ പണിയിലാണ് അബൂബക്കര്‍ക്കയും ഞാനു മടക്കമുള്ള സംഘാടകര്‍. എല്ലാവരും എപ്പോഴും എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടണം എന്ന വാശിയോടെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കയാണ് ഞാന്‍. അങ്ങിനെ എല്ലാ പണിയും കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും വിശ്രമിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു അബൂബക്കര്‍ക്കാട്‌ -

''ഇനിയൊന്നുമില്ലേ ചെയ്യാന്‍'' ?  

'' ഇല്ല '' അബൂബക്കര്‍ക്ക മറുപടി പറഞ്ഞു. 

ഒന്നും ഇനി ചെയ്യാനില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിരാശനായി.

അഞ്ചു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു 

''ഇനി എന്തെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടോ ഇക്കാ നമുക്ക് ചെയ്യാന്‍'' ?

ഞാനവിടുത്തെ എല്ലാം ആണെന്ന് എന്റെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം മനസ്സിലാക്കണം, അതിലൂടെ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഇതുവരെ എനിക്കില്ലാത്ത ഒരു ഇമേജ് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണം ഇത് മാത്രമാണ് എന്റെ ലക്‌ഷ്യം.

അബൂബക്കര്‍ക്ക എന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി എന്നീട്ടു അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഞാന്‍ മാനം മുട്ടുവോളം വലുതായതായി തോന്നി ആ നിമിഷം.  ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്ന കൂട്ടുകാരെയെല്ലാം പുച്ഛത്തോടെ നോക്കിയ ശേഷം ഞാന്‍  അബൂബക്കര്‍ക്കാടെ അടുത്ത് ചെന്നു. അദ്ദേഹം വീണ്ടും എന്നെ അടുത്തേക്ക് ചേര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചെവിയില്‍ ഒരു സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ വീണ്ടും എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തില്‍ അവരോടുള്ള എന്റെ പുച്ഛം വീണ്ടും കൂടി. കൂട്ടത്തില്, സന്തോഷം കൊണ്ടെനിക്ക് ഇരിക്കാനും വയ്യ,  നിക്കാനും വയ്യാത്ത ഒരവസ്ഥ - 

അതിനെന്താ മലയാളത്തില്‍ പറയ? ആ വാക്ക് കിട്ടുന്നില്ല...... 

(നിങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കെങ്കിലും ആ വാക്ക് അറിയുമെങ്കില്‍ താഴെ ഒന്ന് എഴുതണേ) 

അബൂബക്കര്‍ക്ക എന്നെ ഏല്‍പിച്ച ആ ദൗത്യ നിര്‍വഹണത്തിന് വേണ്ടി ഞാന്‍ പുറപ്പെട്ടു - ഒരു വടക്കം വീര ഗാഥയിലെ ചന്തുവിന്റെ ഉശിരോടെ. കോടമുക്ക് കടവ് എന്ന ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് പിന്നെ ഞാന്‍ പറക്കുകയായിരുന്നു. വേലായുധേട്ടന്റെ ചായക്കടയാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശം.

ചായക്കടയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള പല ചരക്ക് കടയില്‍ പതിവുപോലെ, സന്ധ്യാ സമയമായതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ അത്യാവശ്യം തിരക്കുണ്ട്‌. തിരക്കൊന്നും വക വെക്കാതെ ഞാന്‍ കടയുടെ അകത്തേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി. പഞ്ചസാര തൂക്കികൊണ്ടിരുന്ന വേലായുധേട്ടനോട് പതുങ്ങിയ ശബ്ദത്തില്‍ ഞാനത് പറഞ്ഞു. തൂക്കിയ പഞ്ചസാര അറിയാതെ കയ്യില്‍നിന്നും വീണതാണോ അതോ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് താഴേക്ക്‌ ഇട്ടതാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. അദ്ദേഹം എന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി. ഞാനെന്തിനു ഭയക്കണം, എന്റെ ആവശ്യം ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു. അദ്ദേഹം കടയില്‍ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ വന്നവരെ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, വീണ്ടു നോട്ടം എന്നിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു. 

ഇത്രയ്ക്കു തിരക്കുള്ള കടയില്‍ തിരക്കോടെ സാധനങ്ങള്‍ എടുത്തിരുന്ന വേലായുധേട്ടന്റെ ശ്രദ്ധപോലും നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിലയില്‍ ഈ കുട്ടിയെ നോക്കാന്‍, ഇവന്‍ എന്തായിരിക്കും അദ്ദേഹത്തോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍, ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ എന്നെയും വേലായുധേട്ടനെയും മാറി മാറി നോക്കി. ബഹളമയമായിരുന്ന ആ കടയില്‍ കുറച്ചു നേരത്തിനു നിശബ്ദത തളം കെട്ടി. ഒന്നും ഉരിയാടാതെ ഞാനും വേലായുധേട്ടനും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. 

ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിനുള്ള മറുപടിയെന്നോണം വേലായുധേട്ടന്‍ എന്റെ ചെവിയില്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു. മറുപടി തൃപ്തികര മല്ലായെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍, പതുക്കെ കടയില്‍നിന്നും വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. എന്താണ് ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിലുള്ള അപാകതയെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലാകാതെ തന്നെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു നടന്നു.  

കടയില്‍ പരന്ന നിശബ്ദത കീറി മുറിക്കാനെന്നോണം, സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ വന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ബീരാവുക്ക ചോദിച്ചു -

"അത് നമ്മുടെ ഹംസയുടെ മകനല്ലേ, വേലായുധ''?

''അതെ'' വേലായുധേട്ടന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.

''തൂക്കി കൊണ്ടിരുന്ന പഞ്ചസാര കയ്യില്‍ നിന്നും താഴെ വീഴാന്‍ മാത്രം അവന്‍ എന്താ നിന്നോട് ചോദിച്ചത്''?  ബീരവുക്കാടെ വീണ്ടുമുള്ള ചോദ്യം.

''നാളെ അബോക്കര്‍ക്കാടെ അവ്ടെ നേര്‍ച്ചയല്ലേ,? അവ്ടുന്നു അബോക്കര്‍ക്ക പറഞ്ഞയച്ചിട്ടു വന്നതാ".

''എന്നിട്ടവന്‍ നിന്നോടെന്താ ചോദിച്ചത്''? വേലായുധേട്ടന്റെ മറുപടി തീരുന്നതിനെക്കാള്‍ മുമ്പേ ബീരാവുക്ക ചോദിച്ചു.

''അവന്‍ ചോദിച്ചത് മാന്റില്‍ തുടക്കാനുള്ള തുണി'' വേലായുധേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

''എന്ത്'' - ബീരാവുക്ക ആശ്ചര്യത്തോടെ വീണ്ടും.

''ആടോ, പെട്രോമാക്സിന്റെ മാന്റില്‍ തുടക്കുന്ന തുണി തന്നെ" വേലായുധേട്ടന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു.

"എന്നട്ട് നീയെന്താ, അവനോടു പറഞ്ഞത്''? കടയില്‍ ചുറ്റും നിന്നിരുന്നവരുടെ കൂട്ട ചിരിക്കിടയില്‍ ബീരാവുക്ക വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

''ഞാന്‍ പറഞ്ഞു - വീട്ടില്‍ ദേവകിയേച്ചിയുണ്ട്, അവളോട്‌ പറയ് - ചേട്ടന്റെ വള്ളി ട്രൌസര്‍ പുറത്തു കഴുകിയിട്ടിട്ടുണ്ട്, അതെടുത്തു തരാന്‍".

കടയിലെ കൂട്ടച്ചിരി ഇരട്ടിയായി - അതിനിടയില്‍ ബീരാവുക്ക ഉറക്കെ എന്നോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"എടാ, ഹംസടെ മോനെ, അത് മേടിക്കാന്‍ ഇനി വേലായുധന്റെ വീട് വരെ പോകണ്ട നീ ഈ നേരത്ത്, ഞാന്‍ ധരിച്ചിട്ടുള്ള ട്രൌസര്‍ ഊരിത്തരാം അതുകൊണ്ട് പോയി കാര്യം നടത്തു. നാളെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു തന്നാല്‍ മതി''.

ആ കൂട്ടച്ചിരി കോടമുക്ക് കടവിന്റെ മൊത്തം ചിരിയായി മാറാന്‍ നിമിഷങ്ങളുടെ ദൈര്‍ഘ്യമേ ഉണ്ടായുള്ളോ എങ്കിലും, എനിക്കതൊരു കൊലച്ചിരിയാണിന്നും.

നിങ്ങള്‍ക്കോ??? .....

പെട്രോമാക്സ്

പെട്രോമാക്സിനെക്കുറിച്ചറിയാത്തവര്‍ക്കു വേണ്ടി - മുന്‍കാലങ്ങളില്‍ അഥവ വൈദ്യുതി ഇന്നത്തെ പോലെ സുലഭമായിരുന്നില്ലാത്ത കാലത്ത്, വിവാഹം പോലുള്ള ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് തലേദിവസം രാത്രികളില്‍ പെട്രോമാക്സ് എന്ന ഈ വിളക്കായിരുന്നു വെളിച്ചം നല്‍കിയിരുന്നത്. മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച്, കാറ്റും കൂടെ നിറച്ചാലെ ഇത് കത്തുകയുള്ളോ. ഇതിന്റെ കത്തുന്ന ഭാഗമാണ് മാന്റില്‍. മാന്റില്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്നത് ഒരു തരം നൂല്‍ കൊണ്ടാണ്. മാന്റില്‍ ഒരു തവണ കത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍, പിന്നെ അത് ചാരമാകും. തൊട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ പൊട്ടിപ്പോകും. പൊട്ടാത്തോളം കാലം അത് ഉപയോഗിക്കാം.  അത് തുടക്കല്‍ അസാധ്യവും,  തുടക്കാനുള്ള  തുണി  ലഭ്യവുമല്ല എന്ന് സാരം.

അപ്പോള്‍ മനപ്പൂര്‍വം എന്നെ വിഡ്ഢിയാക്കാന്‍ വേണ്ടിയായിരുന്നു ആ തുണി മേടിക്കാന്‍ അയച്ചത്. അത് മനസ്സിലാക്കി തന്നെയാണ് വേലായുധേട്ടന്‍ ട്രൌസര്‍ തരാമെന്നു പറഞ്ഞതും. പക്ഷെ ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാനെന്ന ആ പാവം.